Hij wil dat ik naar hem luister,
Hij wil dat ik hem steun,
Hij wil dat ik hem advies geef,
Hij wil dat ik hem kom bezoeken,
Hij wil dat ik bij hem in de buurt ben,
Hij wil dat ik met hem mee ga op vakantie,
Hij wil dat ik met hem naar de bioscoop ga,
Hij wil dat ik bij hem thuis een film kom kijken
Hij wil dat ik bij hem op school kom,
Hij wil dat ik met hem mee ga naar motor GP,
Hij wil dat ik met hem mee ga naar een wedstrijd van AC-Milan in Milaan,
Hij wil met mij ijs gaan eten in Utrecht, Amsterdam, Nijmegen en Italie,
Hij wil voor mij een Jimmy Choo tas kopen,
Hij wil voor mij Tod’s kopen,
Hij wil voor mij een Tom Ford zonnebril kopen.
Hij wil niet hand in hand over straat lopen,
Hij wil geen kusjes geven,
Hij wil geen kusjes krijgen,
Hij wil geen klef gedoe,
Hij wil mij niet bezoeken,
Hij wil niet naar mijn verjaardag komen, (valt onder bezoeken)
Hij wil niet met mij en mijn vriendin uit Slowakije op stap,
Hij wil mijn boyfriend niet zijn
En over dit alles wil hij niks horen noch praten.
VERDORIE, WAT WIL JE DAN WEL?
Max de Bruijn is historicus en komt al jaren in Indonesië. Van student tot expat, voor een afstudeer project, zoektochten tot het redden van koloniaal erfgoed. In dit boek legt hij de kaart van Nederlands Indie over het huidige Indonesië en de kaart van Batavia over Jakarta. Hoe Nederlands is Indonesië eigenlijk nog? Of beter gezegd, wat is er nog van ons en van de kolonie terug te vinden in het Aziatische land? Nadat ik geprikkeld was door de achterflap van het boek “Indonesië op vrijdagmiddag” ben ik dit gaan lezen puur omdat ik nieuwsgierig was. Ondanks mijn ‘Indische achtergrond’ weet ik vrijwel niets over het land van mijn voorouders. Om eerlijk te zijn: het enige wat ik geërfd heb is het recept voor de allerlekkerste bami, gastvrijheid en een blik op een foto van mijn opa als KNIL soldaat. De enige twee Maleise woorden heb ik geleerd van mijn Molukse schoonmoeder. Itam (zwart), waarmee ze elke donkere allochtoon in Nederland aanduid. (behalve zichzelf. Uitgezonderd de vakanties in Italië) En putih (wit). Want dat ben ik. Putih. Ondanks mijn Javaanse roots ben ik een echte belanda,(zo noemde mijn moeder me vroeger altijd als ik een vies gezicht trok naar een bord met rijst) hartstikke blank, lichtbruin haar en blauwe ogen. Kortom, ik weet gewoon vrij weinig van Indonesië, van het Indonesië na 1949 het jaar van de soevereiniteit overdracht. Van het huidige Indonesië heb ik geen flauw idee. Harmonieuze platen, prenten en verhalen van 350 jaar Nederlandse bezetting ken ik wel. Geschiedenisboeken staan vol met feiten over hun verworven rijkdom door middel van cultuurstelsels op de sawa’s en kruidentuintjes. Dat dát gepaard ging met veel geweld en onredelijkheid staat er vaak voor het gemak er even niet bij. 350 jaar bezetting laat zijn sporen achter. Hoe diep zitten die sporen? Wat merk je ervan tot op de dag van vandaag? Hoe diep wordt duidelijk in dit boek. Hoewel de Nederlands sprekende generatie al met een been in het graf staat zijn er nog verbasterde en Nederlandse woorden in de taal terug te vinden bijvoorbeeld. Veel koloniale gebouwen zijn afgebroken (want die zijn ‘oud’ en immers door Nederlanders neergezet) en Nederlandse straat namen zijn omgedoopt in de officiële spreektaal. Dit boek vertelt niet alleen over het overgebleven koloniaal erfgoed maar ook over de huidige verhoudingen tussen de Indonesiërs en Nederlanders. Je kan dit boek zien als een droom waarin je wakker word gemaakt voor mensen zoals ik die nog nooit in Jakarta, Indonesië zijn geweest en het beeld van Batavia voor zich hebben met ingebeelde sloppenwijken en mobiele telefoons. Max, Terimah kasih!
Het was een stressvolle maand. Mei. Eigenlijk begon het al in April toen ik me inschreef voor het toelating examen van de UvA (universiteit van Amsterdam) Sinds 2004 had ik geen enkele toets meer gemaakt, op theorie examen na. In mijn opleiding Grafisch Ontwerp en Vormgeving en Fotografie en Vormgeving hadden ze nog nooit van proefwerken, tentamens of examens gehoord zoals we die kennen van de middelbare school. Wel moest ik met interieur plannen komen, concepten, huisstijlen, andere grafische uitingen en goede foto’s. Toendertijd was het helemaal het nieuwste van het nieuwste. Competentie gericht onderwijs. Weg met alle boeken en proefwerk blaadjes, we kregen een opdracht en een aantal weken later moest het ingeleverd worden. In 2004/2005 stond dat gelijk aan weken lang ploeteren op iets waarvan niemand wist hoe het in zijn werk ging en leraren konden net zo goed vakantie nemen want die mochten zogenaamd niks vertellen. We moesten alles zelf uitzoeken. Het was overigens een heel erg leuke opleiding. Ik heb er echt ontzettend veel geleerd en mijn interesses waren enorm ontwikkeld. Over mijn fotografie opleiding in Zwolle ga ik het niet hebben. Het enige wat ik erover kan vertellen is dat het verspilde anderhalf jaar is geweest. Dus afgelopen April heb ik toedeloe tegen mijn klasgenoten gezegd en heb me ingeschreven bij de UvA om toelatingsexamen te doen. Moest ik eerst 240 euro bij elkaar zien te verzinnen!
Wij hadden vertraging, maar Outlandish stond in de file. Gelukkig! al sinds ‘Aicha’ staat outlandish in mn playlist, en hun cd ‘Closer than Veins’ was ook een van de eerste albums die ik toen als eerste op mijn toentertijd nieuwe ipod heb geupload. Inmiddels ken ik die nummers uit mijn hoofd. Op die hete zomermiddagen in Marokko als ik met mn vriendinnen de Arabische MTV aan het kijken waren zongen we met zijn allen keihard mee, sprongen we we door de kamer en gilden we dat het zo leuk was dat Outlandish op de tv kwam, helemaal daar achter in de Sahara. Met andere woorden, dit optreden wilde ik niet missen want ik had ze nog nooit eerder live gezien. Nadat we ons gemeld hadden bij het press guest house, werden we doorverwezen naar de mainstage. Daar stond een meisje, een meisje! Sinds wanneer is Outlandish getransformeerd in one single girl? Leuk meisje om te zien, ze had met dat hoedje wel iets weg van Nancy Ajram en, en daarbij had ze een ontzettend lekkere stem. Rajae el Mouhandiz presenteerde een nieuwe single ‘Home’. Lekker nummer, goede filosofie. (ze wil een huis om zich te ontspannen, wil al haar familie kunnen ontvangen en dat wenst ze voor de rest van de wereld) Maar na drie keer luisteren is het niet meer zo leuk als de eerste keer. Ze zette een nieuw nummer in en ineens stond het kippenvel op mijn arm. Het waren de eerste noten van ‘Aicha” en om een indruk van het vervolg te krijgen stel ik voor dat je even het filmpje van thamar bekijkt. Outlandish ging helemaal los met Aicha, Walou, Guantanamo en nummers van hun nieuwe album.
Eind mei was de kogel door de kerk. Ik zou met hem meegaan naar Sardinië, Italië. Op familie bezoek en om onze dagen te slijten op het strand. Want daar zijn zonder gekkigheid, de stranden echt wit en de zee hartstikke blauw. En dat in Europa! Omdat ik vorig jaar maar(!) vijf dagen daar was geweest zou twee hele weken lekker zijn. Twee weken lekker eten, citroen soda drinken, superdikke modebladen doorbladeren die zo mooi zijn als koffietafel boeken en die daar heel goedkoop zijn, en verder lekker helemaal niks doen. Dus afgelopen weekend heb ik de tickets geboekt. Lekker goedkoop via een low-budget maatschappij. We vliegen van Dusseldorf Weeze rechtstreeks naar Cagliari. Tenminste.. dat was de bedoeling.