Sommige mensen zoals mijn lieve Limburgse vrienden moeten er niets van hebben. Op warme dagen zoeken ze liever een (vies) meertje op ter verkoeling. Natuurlijk omdat het strand niet in de buurt is, maar waarom zou je überhaupt in Nederland nota bene naar het strand willen? Het water is bruin en hartstikke vies! Sommige noemen het zelfs zwart. Nee, zo’n lauw meertje met stilstaand water waarvan de bodem bedekt is met glibberig alg is lekker wou je zeggen! Ze snappen er duidelijk niks van.

Op dagen zoals deze ben ik blij dat ik naar het strand kan fietsen om in het frisse water te duiken (fris als in lekker koel) en om vervolgens een dutje te doen op het strand. Ik vind dat best een luxe dat zoiets kan in Nederland tussen het werken door. Oke toegegeven, het betere strandwerk doe je minimaal ergens in de Middellandse Zee maar ik doe het hier graag. Gewoon omdat het kan. Daarbij ziet onze zee er alleen maar vies uit. Het is algemeen bekend dat de Noordzee een van de schonere wateren is door al het alg en plankton maar meestal wordt dat door mijn lieve Limburgse vrienden voor het gemak maar even vergeten.
Ik kan echt uitkijken naar stranddagen hier in Nederland zoals vandaag.

Maar is het ook echt ontspannend?
Het hele fenomeen zon, zee en strand hier in Nederland zit bij mij zo hoog dat ik er meestal vergeet hoe vervelend het kan zijn. Eenmaal aangekomen vraag ik me af wat ik ook al weer zo leuk vond. Ik heb een hekel aan zand op je handdoek. Dat is niet echt wat ik kan verkomen maar ik heb, om eerlijk te zijn, een hekel aan kinderen. Ik kan ze niet uitstaan. Nou liggen we algemeen vrij hutje mutje op de stranden en de kinderen die aanwezig zijn voelen zich stuk voor stuk koning te rijk. Ze rennen tussen en over de handdoeken heen en weer alsof ze niks beters te doen hebben. Zoals zwemmen ofzo. Anyway, gisteren hadden mijn vrienden en ik lekker in het koele water gedobberd om vervolgens ons op de handdoek te installeren. Naast ons, nee tegen onze handdoeken aan was inmiddels een flinke zandpiramide ontstaan en al onze spullen waren bijna vergaan in de verloren vallei bij die piramide. Leuk. Echt heel handig. Lagen we eindelijk lekker op onze opgegraven handdoeken, struikelt een kleine Bob de Bouwer over zijn eigen gereedschap en dondert boven op ons vol met zand èn zijn schep! (dat joch begon te janken van de schrik, en werd getroost door het mens persoon wat erbij hoorde. Van excuses naar onze kant was totaal geen sprake)
Je begrijpt natuurlijk wel, I was really not amused…

Volgende week vertrek ik lekker naar de Sardijnse stranden. En die zijn gelukkig minder populair bij jonge gezinnen!