Sinds ik heb herontdekt dat ik beter met een vettige smile op mijn hoofd kan rondlopen in plaats van overheersende chagrijnigheid, heb ik in twee dagen tijd heel veel dingen meegemaakt. Leuke dingen waar ik stiekem zelfs een beetje spijt van heb.
In Rotterdam stapte ik in een overvolle trein richting Brussel. Op een gegeven moment ben ik maar naast een jongen neergeploft want drie tassen in je hand en een koffer door een overvol smal gangpad slepen met een heleboel mensen achter je aan is een van de meest irritantste dingen die ik me kan bedenken in de trein. Goed, ik zat naast die jongen en niet heel veel later viel ik in slaap. Ik probeerde nog wel even wakker te worden voordat we Nederland uitreden, want ik was benieuwd of  een spannende grensovergang was. Uiteindelijk heel spannend want ik heb er helemaal niks van meegekregen. Maar dat terzijde. In Mechelen werd ik weer wakker, en besloot de jongen naast mij een snoepje aan te bieden. ‘Let op, deze snoep is zo zoet, het is een zeer zoete aanval op je maag’ zei ik tegen hem. Hij lachte, het ijs was gebroken. Het was een erg plezierig gesprek waar ik onder andere achter kwam dat hij aan zijn laatste jaar school begon en zojuist een weekendje had gespendeerd in Amsterdam en dat hij nu weer terug naar Parijs, waar hij woont, was. Hij was alleen omdat hij een goedkoper ticket had dan zijn vrienden en dus eerder weg moest. (vond ik he-le-maal geen probleem!) Hij vertelde ook dat hij in September op fietsvakantie ging (getver, fietsvakantie!) ten zuiden van Nord-Pas de Calais aan de Franse kust. Met hem zou ik best op fietsvakantie in  Frankrijk willen. Nogmaals het was echt een leuk gesprek, hij had zelfs zijn boek aan de kant gelegd. Waarom waren we niet eerder begonnen met kletsen? Abrupt kwam er een einde aan de leuke treinreis want de trein stopte in Bruxelles-Nord. Ik moest overstappen, en nu zit ik niet meer in onze Nederlandse intercity, maar in een geacclimatiseerd Belgisch geval dit stukje te schrijven wat meer op een spiegelpaleis lijkt ’s avonds in het donker. (ik kan niet naar buiten kijken, ik zie alleen maar mijzelf!)

Anyway, ik wenste hem succes met zijn studie, hij wenste me het zelfde en bood me zelfs aan me te helpen met mijn koffer naar buiten dragen. Independent me, ik heb gewoon geweigerd. Ik vertelde lachend dat mijn koffer niet zo zwaar was en dat het wel lukte en zei hem gedag.

Ik heb spijt. Ik zal hem nooit meer zien of spreken en ik weet niet eens hoe hij heet.