Dit doe ik dus NOOIT meer. Wat een bullshit is dat zeg, om zo ontzettend vroeg je bed uit te kruipen voor… voor wat? Een paar designer schoenen voor een betaalbare prijs net als honderden andere mensen om straks kansloos de show te stelen met een paar Jimmy Choo’s?

Alle samenwerkingen met de H&M heb ik gewoon aan me voorbij laten gaan. Van Karl Lagerfeld tot Matthew Williamson.. Van sommige weet ik niet eens dat ze geweest zijn. (Cavalli bij de H&M? wanneer dan?) Maar dit keer ben ik gezwicht. Jimmy Choo, mijn favoriete ontwerper, in een betaalbare versie bij de H&M. AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHH dacht ik, toen ik in juni de eerste berichten vernam van dit gebeuren. Omdat ik al ervaring heb met Choo’s, had ik toen al besloten om te gaan. Half acht zou ik voor de deur gaan staan om een vastlopende website te voorkomen. Tenminste, dat was mijn plan. Nu stond ik om kwart over acht aan de deur, maar te laat komen bij een situatie als dit is cruciaal. Want ik bedoel, hoeveel mensen kunnen er in drie kwartier komen opdagen?

Op het moment dat ik de Nieuwendijk in liep had ik al een beetje spijt. Het was net alsof iedereen die ik tegenkwam zo vroeg in de ochtend in een lege straat wist dat ik zo mijn best aan het doen was voor een paar Choo’s. Het was net alsof ze me uitlachten. Althans, zo leek het echt!. Toen ik bij het H&M filiaal arriveerde en een grote hoop mensen aanschouwde ben ik bijna weer omgedraaid. Waanzin! Wat is dit voor een psychologisch iets dat we allen zo vroeg in de rij gaan staan voor schoenen? tassen? Om vervolgens gewillig ingedeeld te worden in koopgrage groepjes?

Nee, dit gehype is niks voor mij. Dit was mijn eerste, en laatste keer dat ik zoiets doe. Al komt meneer Louboutin in de toekomst zelf zijn schoenen verkopen, blijf ik gewoon thuis.

Owjah, ik zat overigens wel bij de eerste 160 klanten. Ik heb een bandje en ik mag zo meteen terug komen om dan eindelijk een paar zwart lederen flatjes met studs te bemachtigen….