Ik lig al uren op bed en ik kan niet slapen. Ik word gekweld door een gevoel wat ik voorheen nog nooit heb gevoeld. En als dat wel zo zou zijn dan is dat maar een slap aftreksel van dit knagende en misschien wel belachelijk gevoel van eenzaamheid en een soort van heimwee. Ja belachelijk ja, want ik vertoon trekken van een zeurderige burgerlijke trut die haar vriendje/man mist. Ja, ik mis mijn LOVE en ja, ik kan er niet tegen. Zijn dit nou de kwellingen van pure verliefdheid? Het begint nu behoorlijk uit de hand te lopen want ik sta werkelijk waar op het punt om hem huilend op te bellen om hem nogmaals te vertellen wat ik al twintig keer heb ge-smst.

Afgelopen uren heb ik gezocht naar iets waar zijn geur in hangt maar alles ruikt nu naar een geparfumeerde wasverzachter die ik gisteren in een driftige wasbui in de wasmachine heb gegooid. Ik heb gezocht naar foto’s van ons twee om mezelf te omringen met herinneringen van nog geen twee dagen geleden. Gek genoeg sta ik maar drie keer samen met hem op de foto en stom genoeg zijn ze alle drie nog zwaar onderbelicht ook.

Het moet maar eens klaar zijn met dit stompzinnige gedrag. Die jongen is nog geen anderhalve dag weg, komt pas terug over acht dagen en ik zit hier als een idioot te jammeren.  Het zou bevrijdend moeten zijn, ik zou vriendinnen dingen moeten doen, ik zou rust moeten hebben, ik zou dingen moeten doen ik al een tijdje niet meer heb gedaan, ik zou… ik zou niet zo burgerlijk moeten doen en gewoon gaan slapen!
O menn, die aankomende acht dagen staat gelijk aan de eeuwigheid