Nu ik alweer uren achtereen klaar wakker ben (dit keer maak ik vanaf vier vanochtend de wereld al mee) en ik weer van alles heb gedaan zoals de was, gekokkereld en mijn l.o.v.e heb uitgezwaaid naar zijn werk rest mij niets anders dan in bed te liggen en naar buiten te kijken. Ik slaap altijd met gordijnen open zodat ik vanuit mijn bed precies kan beoordelen wat voor een dag het wordt maar dit keer trekt iets anders mij de aandacht.

De ochtenden zijn donker, huiskamers zijn verlicht. Als ik naar buiten kijk, kijk ik recht bij de overburen naar binnen. Doordat hun voorgevel bestaat uit praktisch alleen maar raam kijk ik zo mee met waarschijnlijk een van de meest familiaire momenten van hun dag. Eerst gaat er een boven een lampje aan, wat daar gebeurd kan ik niet zien, vervolgens gaat het licht in de keuken aan. Het is zo’n enorme woonkeuken  wat waarschijnlijk de belangrijkste ruimte in het huis vormt. Papa komt binnen en wordt gevolgd door twee kleine kindjes. De kinderen gaan aan tafel  zitten en papa neemt plaats achter het fornuis. De man heeft een gebroken of gekneusde arm, misschien dat hij er daarom zo’n drukke indruk maakt. Het lampje op de boven verdieping gaat uit en een halve minuut later komt mama binnen. Papa en mama geven elkaar een kusje. Papa blijft druk bezig met het ontbijt en ondertussen probeert hij ook de krant te lezen. Mama blijft heen en weer lopen. Ik heb geen flauw idee wat ze doet maar dat ze het druk heeft is over duidelijk. De kinderen zijn klaar met eten en rennen om de tafel. Papa stopt hun lunchtrommels in hun rugzakjes en mama loopt nog gauw even naar boven om een extra vest aan te trekken. De kinderen lopen naar beneden en trekken hun jas aan. Mama ook en papa blijft achter. Papa gaat nu voor het raam staan en kijkt naar buiten. Dat deed hij gisteren ook…

Door het aanzien van deze huiselijke situatie krijg ik heimwee. Heimwee naar een bepaalde veiligheid, heimwee naar geborgenheid. Heimwee naar een fijne papa en mama en heimwee naar een fijn, knus thuis. Na de heimwee krijg ik last van spijt. Spijt dat ik vroeger niet gewoon wat eerder was opgestaan voor zulke vroege, drukke maar waarschijnlijke heerlijke ochtenden en spijt dat ik vaak ook nog eens de gezellige avondmaaltijden aan mijn laars lapte. Achja, Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. Nu we deze melancholiek voor vandaag achter de rug hebben kan ik misschien weer de realiteit trotseren..

Mama en de kinderen zijn de deur uit. Papa kan nu eindelijk zijn rustig zijn krant lezen voordat ook hij het licht uitdoet en de deur achter zich sluit.