Van alle zwembaden in Nederland is het Tikibad in Duinrell het waanzinnigst. Het is groot, ontelbare spannende waterglijbanen, wildwaterbanen met banden, golfslagbad. Veel spanning en sensatie dus maar dan in het water. Het is een zwembad maar niet zomaar een zwembad. Een zwembad waar je echt naar toe gaat als een uitje. Een super geweldig zwembad waar je nog wekenlang aan terug denkt.

Althans, dat was mijn belevenis van een zeven jarige tot gisteren.

Het Tikibad is helemaal niet groot. Er is maar een trechter in plaats van twee. Het golfslagbad is niet eens diep. Die wildwaterbaan met banden is nog suffer dan de gemiddelde sloot tussen de weilanden van de bollenstreek. En de glijbanen zijn niet zo lang als dat ik dacht. En de vrije-val glijbaan is niet meer geel maar blauw tegenwoordig. Ondanks dat heb ik het er reuze naar mijn zin gehad. Toch is het best spannend als je jezelf in met een rotvaart zo’n donkere buis in laat glijden nadat je wel ellenlange minuten op het groene lampje hebt staan wachtten. En met elke keer dat ik weer uitgelaten de trappen op rende naar boven voor de volgende glijbaan voelde ik me steeds meer een met het meisje van zeven in mij.

Ook op het eind. Toen er werd omgeroepen dat iedereen het zwembad moest verlaten omdat het sluitingstijd was ging ik nog een keer stiekem de trap op met zo’n dubbele band om nog een keer van de glijbaan af te gaan. Starfright heet die. In het begin heb je van die zwart witte blokken op de wanden waardoor je bijna niet ziet welke kant de bochten op gaan door het optische bedrog. Daarna kom je in het donkere deel. Pik en pikzwart. Ook daar zie je niet welke kant je opgaat. Aan het eind van de glijbaan heb je, heel spectaculair, lichtjes waardoor het bijna lijkt alsof je door de melkweg zoeft.

Het begon bij het begin. Extra afzetten en flink meebewegen in de bochten voor het extra spannende effect. Wat daar verder is gebeurd weet ik niet meer maar ik schijn in het donkere gedeelte uit de band te zijn gevlogen, mijn kop tegen de glijbaan hebben gestoten en vervolgens werd ik ‘wakker’ bij de EHBO. Het is zo raar he, ik kan me echt totaal niet meer herinneren wat er allemaal is gebeurd, wat ik heb gedaan en wat ik heb gezegd. Enfin, ben nog even langs het ziekenhuis geweest en daar kreeg ik te horen dat ik een lichte hersenschudding had en een gekneusde jukbeen.

Welja, dat kon er ook nog wel bij. Want de dag daarvoor zat ik op een stoel die in elkaar zakte, waardoor ik met de achterkant van mijn hoofd op de hoek van een bierkrat donderde.

Lang leve de ibuprofen!

x