Het is avond, schemerig en bijna donker en ik fiets door de zwoele lucht die tussen de straten hangt van het dorp waar ik al honderd duizend keer door heen ben gefietst. Anders dan de stad waar je op elke hoek van de straat een andere geur ruikt, ruik je hier een zwoele maar zeer zoete vleug van iets wat in bloei staat. Het zijn de rozen of de struiken die je echt alleen ruikt als het avond is.

Al fietsend door die zoete geur ben ik in een keer plotsklaps terug in Marokko. In het kleine winkeltje op de hoek die zepen, wasmiddel, olie, cola, brood en snoepjes verkoopt. Waar de man achter de glazen toonbank je helpt met alles wat je nodig hebt en wat er in dat absurd kleine winkeltje te krijgen is. De lucht die er hangt, een zoetige geur – het lijken wel zeperige rozen – is een geur die je niet snel vergeet. Ik koop een rond brood, een stokbrood en eieren. En een zakje wasmiddel van een merk die ik nog niet heb uitgeprobeerd.

In de huizen kom je die geur elke keer weer tegen. De zoete geur gemengd met de geur van vers brood, gebraden vlees of de kruiden uit de tajine. Maar de zoetigheid die hangt tussen de stoffige maar eenvoudige huizen is een geur die je elders meteen herkent en je doet terug denken aan die eenvoudige maar oh zo heerlijke dagen daar in het Noord Afrikaanse land.

Ik fiets door het dorp waar ik al honderdduizend keer doorheen ben gefietst. Ik ruik een zoetige geur van rozen of struiken die in bloei staan. Het is een geur die je hier in Nederland echt alleen maar ruikt als het avond is…