Loading ...
Een drukke zondagmiddag op werk. Mensen lopen in en uit, vragen advies. Er heerst een drukke, vrolijke sfeer. Ik ben in gesprek met een vrouw uit Zeeland. Dat weet ik omdat ze me dat net verteld heeft. Ze vraagt naar een bepaald product want ze hoopt dat dat haar eindelijk gaat helpen. Ze heeft namelijk vreselijk last van eczeem, wat zorgt voor irritatie en jeuk, vooral ‘daar beneden’. HOLD UP! De wereld bevriest. Ik hoor de muziek niet meer. Alleen dat resoneert in mijn hoofd. Zei ze nou echt….? Ja, toch. I’m thinking a mile a minute. Kom op Anouk, gebruik je gesprekstechnieken! Je bent een professional! Gevoelsreflectie, spiegelen, empathie! Dus ik zeg: ‘Oh, wat vervelend nou toch voor u. Vooral smeren hoor!’. Ik haal een flauw, geruststellend glimlachje tevoorschijn, hij komt uit mijn tenen.
Dat heb ik nou altijd. Ergens op mijn voorhoofd heb ik een lichtbak knipperen die zegt: PRAAT MAAR. IK LUISTER WEL. 24/7, 365. Zo voelt het dan. Ik heb de uit-knop nog niet kunnen vinden.
Meestal maakt dat niet zoveel uit. Ik ben nou eenmaal sociaal en ik heb een babyface, één en één is nog altijd twee. Daar heb ik me bij neergelegd. Een beetje je loze vrije tijd bij de bushalte nuttig doden door een luisterend oor te bieden vind ik ook niet erg. Soms heb je ook de meest grappige gesprekken met vreemden of leer je zelfs wat. Over religie of over ‘vroeger’ bijvoorbeeld.
Vaker echter gaat het helemaal nergens over. Deze gaan mensen wel herkennen: bij het uitgaan. Heb je van die mannetjes die willen weten hoe oud je bent, wat voor werk je doet en welke afkomst je hebt. Eh, maakt dat wat uit allemaal?! Dat je helemaal geen zin hebt het daarover te hebben ontgaat ze. Maakt ze zelfs boos. En dat allemaal omdat je zo dom was hem niet meteen te dissen toen ie zogenaamd per ongeluk het gesprek opende door tegen je aan te botsen. Boring!
Gisteren heb ik, wachtend op de Randstadrail, geleerd dat als je op vakantie gaat, je beter twee keer zoveel peper kan snijden dan normaal. Dan heb je dat alvast opgevangen. OK, staat genoteerd. Ik heb een vader die zijn kind niet mag zien een hart onder de riem gestoken. Dat ie misschien beter niet rond een uur of vier op een doordeweekse dag laveloos kan zijn heb ik maar ingeslikt. Stel je voor dat ie nog langer tegen me aan zou praten met die kegel; ik werd er bijna zelf dronken van en moest nog aan de slag.
The brighter side dan: dit soort gesprekjes kunnen een goede uitlaatklep voor je frustraties en creativiteit zijn. Sukkels in de club vertel ik dat ik mijn hand bij de Soos ophoud om mijn drie kinderen en de goudvis te onderhouden (sommigen schrikt dit nog niet af!!). Aardige vreemden vertel ik dat ik kinderjuf ben. Dat ik een paard heb. Dat ik werk aan een heel speciaal, geheim project waar ik niet meer over kan zeggen dan dat het met wc-brillen te maken heeft. Ik speld ze van alles op de mouw. Dat is geen kwade opzet; dat heb ik geleerd op die ene mooie zomerdag dat ik nietsvermoedend bij de tram een aardige jongeman tegenkwam die schizofreen, agressief en op verlof bleek te zijn. Ik had hem mijn naam verteld en dat ik met die en die tram naar mijn werk in die ene bieb ging. De dag erop stond ie er voor de deur.
Lees ook
