Het allerfijnste gevoel te wereld is het rijden naar je vakantie tijdens zonsopgang. Op een mooie zomerdag waar de koelte je nog omhult en waar je ogen nog maar net open zijn. Opgewonden omdat het op dat moment nog lekker fris is in de wetenschap dat je de bloedhete hitte tegemoet rijd en je op het einde van de rit op een prachtige bestemming zal arriveren terwijl je vaak nog niet precies weet hoe het eruit ziet.

Bijna elke dag van het jaar verlang ik naar dit gevoel. Het is eerlijk waar een van mijn beste en fijnste herinneringen. Als in in de auto op de snelweg zit. Als ik in de auto op een stille buiten-de-bebouwde-kom-weg zit. Als ik opsta en het is nog donker. Als ik in de trein naar  mijn werk zit en ik zie het licht worden. Als ik in het zonnetje zit. Als ik naar koelte verlang. Als ik nu naar buiten kijk en vooral als ik eraan denk dat ik deze ervaring dit jaar (waarschijnlijk) zal moeten overslaan…