Je suis malade. Je suis tres malade. Back in the days in 2004 was ik ook al zo ziek. Het was de dag dat de tentamen uitslagen bekend werden gemaakt. Tussen 1700 en 1630 zou de leraar kunnen bellen in het geval dat je een her moest doen.

Ik kwam van HAVO/VWO doordat ik toentertijd liever Powerpuff girls en Dexter keek. (don’t laugh!)  op VMBO terecht kwam. Ik zakte op twee tiendes door het niets doen. Stel je voor, ik had gewoon geleerd.  Het niet slagen voor mijn eindexamen VMBO zou voor mij het ultieme bewijs zijn voor dom en stomheid. Alleen voor economie had ik ietwat moeite gedaan want dat is wat mij betreft praktisch hetzelfde als wiskunde maar dan in spannendere verhaaltjes. Ik moest ook wel, want ik had minimaal een 6,6 nodig wilde ik slagen.

Dus die ene middag ben ik om 1700 uur onder de dekens van mijn bed gaan liggen. Het uur van de waarheid was aangebroken. Ik was overtuigd dat ik Economie over moest doen dus kon ik net zo goed alvast in bed medelijden met mezelf gaan liggen hebben en de deken over me heen trekken in plaats van de waarheid te ondervinden. Toch restte er iets van ijdele hoop. Hoop dat gepaard gaat met buikpijn en misselijkheid. Met andere woorden: Ik was er ziek van en mijn humeur daalde klokslag 1700 ook tot het vriespunt.

Daar lag ik dan, ziek in mijn bed onder de deken hopend dat de telefoon niet afging. Ik had iedereen al geïnstrueerd dat niemand mocht bellen in verband met de uitslagen. En ja hoor, vijf over vijf ging de telefoon. Tegelijkertijd met het schelle geluid van de telefoon zakte ik door mijn bed en de grond heen. Mijn doodsvonnis was aan de lijn. Trillend nam ik op. Het was de leraar niet. Het was mijn zusjes dikke autoritaire lesbische scouting leidster. Hoe haalde zij het in haar hoofd om op dit moment te bellen? Hallo hoe is het? Dit is mijn half uur of het nu goed of slecht afloopt ze moest van de telefoon lijn verwijderd worden. Dus ik gooide de hoorn erop en kroop weer terug in mijn ogenschijnlijk veilige holletje onder de dekens.

En daar ging de telefoon. WEER!. Adrenaline stoof weer door mijn lijf en nog trilliger dan net nam ik op. Het was die heks van een scouting leidster. Ze vond het niet kunnen dat ik zo ‘lelijk’ tegen haar had gedaan en dat ik een ‘grote mond’ had en tenslotte zomaar ophing. Je begrijpt; ik ontplofte bijna. Dit was absoluut niet het moment om morele gedragsregels te bespreken.

Om vijf voor half zes nam ik nog een keer de telefoon op. Lijkbleek en met de tranen in mijn ogen. Ik zou een faler zijn. Net zoals ik dat was op havo/vwo. Zelfs VMBO zou te hoog voor mij gegrepen zijn. Ik zou economie moeten herkansen en het niet halen. Ik had het hele jaar al niet hoger dan een vier gescoord, dus waarom nu wel? Degene aan de telefoon was volgens mij een callcenter medewerker. Huilend heb ik gevraagd niet meer terug te bellen.  Ik was gezakt. Ik was de loser van de klas. Het kon niet anders! Hoewel, ondertussen was het al ongeveer kwart voor zes. Ik zou gebeld worden tussen vijf en half zes. Niet tussen half zes en zes uur. Zouden ze te laat zijn? Zouden ze mij vergeten zijn of zouden er zo veel zijn gezakt dat hun belletjes zijn uitgelopen?

Rond zes uur voelde ik me steeds beter. Ik trilde niet meer en mijn buikpijn verdween langzaam. Ik kreeg kleur op mijn gezicht en werd langzaam vuurrood. Een schreeuw  die ik niet meer kon onderdrukken vulde het hele huis. Voorzichtig, want ik was nog steeds bang voor allerlei doem scenario’s. Hoe later het werd hoe harder ik begon te schreeuwen. Heel hysterisch en steeds gelukkiger.  Ik was geslaagd en ik had blijkbaar een goed cijfer voor economie. Geen idee hoe, maar ik zou het volgende schooljaar middelbare school af zijn en naar het oh zo spannende Sint Lucas in Boxtel. YES!

Nu lig ik ongeveer zes jaar later weer onder de dekens. Dit keer met laptop. Mijn tentamen cijfer is net zo cruciaal als mijn eindexamen toentertijd. Misschien nog wel meer dan toen, aangezien de keuze mogelijkheden met het jaar slinken en als ik zou falen dan… dan…
Elke keer als ik blackboard open bonkt mijn hart in mijn keel en krijg ik klamme handen. Nu drie weken na het tentamen staat een deel van het cijfer erop. Een deel waar ik alleen maar uit kan concluderen dat ik het of gehaald heb of gezakt. Mijn buikpijn is terug en ik proef zelfs een beetje misselijkheid. Hoofdpijn had ik toch al en mijn keel is zo opgezwollen dat het ademhalen zeer doet. Stel je voor dat ik het heb gehaald. Wat zou dat fijn zijn. Stel je voor ik haal het niet, wat dan?

Mocht ik nou binnen nu en enkele dagen bezwijken met een onverklaarbare reden weten jullie wat er aan de hand is en mag de schuld worden neer gelegd bij het nakijk beleid van de UvA. “Meisje bezwijkt aan tentamen stress” lijkt me dan wel een geschikte kranten kop. of “afwachting tentamen cijfer werd student fataal”.  “Tentamen kunstgeschiedenis dodelijk” vind ik ook goed.

Vaarwel!