Do i need to say more? Wellicht dat er op 21 maart in geselecteerde Bijenkorf filialen een exclusieve voorverkoop plaats vindt van the collector’s edition: een speciale druk van het eerste nummer, in beperkte oplage. And that would be nice want ik kan niet wachten op een ‘nationaal’ magazine van internationale allure die er toe doet en zich onderscheidt van andere nederlandse magazines door rejection of bullshit. My hopes are high.
Een los nummer kost €5,95
Ineens heb je het. Een avondje uit met twee handen vol twintigers en je beseft het: Je twintiger jaren zijn wreed. Heel wreed. In eerste instantie heb je het nog niet in de gaten. Je treft elkaar en iedereen is happy. Het eten dat volgt zorgt voor veel positieve geluiden. De gesprekken over studie en werk gaan over in bekentenissen over nieuwe vriendjes en de sores van de huidige.
De avond zet zich voort in de eerste uitgaans gelegenheid. Op dat moment rijst de vraag; Hoe leuk is het nieuwe vriendje en hoe leuk is het huidige vriendje? Hoe verliefd zijn we?
Ook in het volgende barretje word het onderwerp niet los gelaten. Ook al is het antwoord over de verliefdheid boven water; zijn we wel gelukkig? Is dit vriendje ‘voor altijd?’ en is dat omdat hij nou zo leuk is? of omdat het gewoon een veilige situatie is?
Tegen de tijd dat er een aantal drankjes in zijn gegaan kan de conclusie getrokken worden. De jaren ten tijde van je twenty-something brengen een enorme druk met je mee. Dit zijn de jaren die op je drukken. De druk van de keuze die je gevoelsmatig moet maken wat bepalend is voor de rest van je leven. Holy shit wat een bevinding!
Aangeschoten maar beduusd stap ik een taxi in. Een verdere filosofische uitwerking vergt nog een meiden avond, geloof ik!
Ooit heb ik een ode geschreven over een paar schoenen uit pure liefde. Een van mijn beste ‘literaire’ werkjes, al zeg ik het zelf. Helaas is het om een of andere manier verloren gegaan en vraag ik mij ernstig af of het überhaupt nog mogelijk is om een liefdesverklaring te schrijven nu ik inmiddels een heel harem aan schoenenliefdes heb verzameld.
Door dat ene paar schoenen ging het hek van de dam. Maanden had ik er over gedaan om over mijn verantwoordelijkheidsgevoel heen te stappen om tot aankoop te gaan van een paar ‘designer’ schoenen. Maanden had ik gedroomd. Maanden sprak ik nergens anders meer over. Eenmaal gekocht bleek het achteraf toch niet zo moeilijk te zijn om astronomische bedragen neer te leggen voor.. schoenen.
Waarom? Schoenen moeten goed zijn. Schoenen dragen jou overal mee naar toe. Goede schoenen zorgen voor je voeten en je lichaam. Schoenen zorgen voor dat beetje extra plezier in het leven. Goede schoenen geven je een goed gevoel. Schoenen fleuren net dat ene basic outfitje helemaal op. Schoenen daar doe je jaren mee. En bovenal, het is niet eens zo heel eenvoudig om de juiste schoenen te vinden…
Dus na enkele exemplaren te hebben verzameld en redelijk (let op, re-de-lijk) schoen verzadigd te zijn ben ik wederom gezwicht. Heb ik nog geen drie weken stik dure leren laarzen in huis kom ik ineens, zomaar uit het niets een paar beauties tegen waarvan het misdadig zou zijn als ik ze niet zou kopen!
Ik heb ze gekocht. Over de streep getrokken door mijn Prada ervaring. In de uitverkoop (thank god!) en ze passen helemaal in mijn moderne hippie ideaal. Hoera voor de dikke hak! (Ik prefereer dikke hak boven dunne) Perfecte klassieke aubergine kleur, plateau, contrast in eenvoud.. Helemaal excited!
PS. Ze zijn nóg mooier als ik ze aanheb. Ze lopen heel mooi over in de lijnen van mijn been 
