Do i need to say more? Wellicht dat er op 21 maart in geselecteerde Bijenkorf filialen een exclusieve voorverkoop plaats vindt van the collector’s edition: een speciale druk van het eerste nummer, in beperkte oplage. And that would be nice want ik kan niet wachten op een ‘nationaal’ magazine van internationale allure die er toe doet en zich onderscheidt van andere nederlandse magazines door rejection of bullshit. My hopes are high.
Een los nummer kost €5,95
Ineens heb je het. Een avondje uit met twee handen vol twintigers en je beseft het: Je twintiger jaren zijn wreed. Heel wreed. In eerste instantie heb je het nog niet in de gaten. Je treft elkaar en iedereen is happy. Het eten dat volgt zorgt voor veel positieve geluiden. De gesprekken over studie en werk gaan over in bekentenissen over nieuwe vriendjes en de sores van de huidige.
De avond zet zich voort in de eerste uitgaans gelegenheid. Op dat moment rijst de vraag; Hoe leuk is het nieuwe vriendje en hoe leuk is het huidige vriendje? Hoe verliefd zijn we?
Ook in het volgende barretje word het onderwerp niet los gelaten. Ook al is het antwoord over de verliefdheid boven water; zijn we wel gelukkig? Is dit vriendje ‘voor altijd?’ en is dat omdat hij nou zo leuk is? of omdat het gewoon een veilige situatie is?
Tegen de tijd dat er een aantal drankjes in zijn gegaan kan de conclusie getrokken worden. De jaren ten tijde van je twenty-something brengen een enorme druk met je mee. Dit zijn de jaren die op je drukken. De druk van de keuze die je gevoelsmatig moet maken wat bepalend is voor de rest van je leven. Holy shit wat een bevinding!
Aangeschoten maar beduusd stap ik een taxi in. Een verdere filosofische uitwerking vergt nog een meiden avond, geloof ik!
Ik ben een zeehond. Namelijk, Ziva de zeehond. Wat ging er mis? 1 keer per week heb ik een creatieve les op school waar je leert open te staan voor ideeën (vergelijk je met een dier, dat dus). Nu blijkt dat creativiteit een keuze is. Net zoiets als je Prada kiest boven Zara. Maar wat als je geen oog hebt voor kunst? Zelfs, het interesseert je niet, zal je dan ooit feeling krijgen voor schilderijen?
De docente van de creatieve vaardigheden maakt het nog bonter: ‘Creativiteit is geen gave, sterker nog, iedereen kan het! Als je er maar voor openstaat.’ Maar hoe zit het dan met talent? Talent voor tekenen, ontwerpen, schrijven, fotograferen etc? Zijn de kunstacademies en andere waardevolle creatieve opleidingen geen thuis voor diegenen willen creëren? Bij mijn vorige opleiding Sint Lucas moest je een toelatingstest doen of je wel genoeg talent had. En zulke testen moeten blijven bestaan, om talent te verzamelen en te koesteren. Creativiteit leer je niet zo eventjes in een lesuurtje of uit een boek, het is iets waarmee je geboren bent.