Ik ben een zeehond. Namelijk, Ziva de zeehond. Wat ging er mis? 1 keer per week heb ik een creatieve les op school waar je leert open te staan voor ideeën (vergelijk je met een dier, dat dus). Nu blijkt dat creativiteit een keuze is. Net zoiets als je Prada kiest boven Zara. Maar wat als je geen oog hebt voor kunst? Zelfs, het interesseert je niet, zal je dan ooit feeling krijgen voor schilderijen?
De docente van de creatieve vaardigheden maakt het nog bonter: ‘Creativiteit is geen gave, sterker nog, iedereen kan het! Als je er maar voor openstaat.’ Maar hoe zit het dan met talent? Talent voor tekenen, ontwerpen, schrijven, fotograferen etc? Zijn de kunstacademies en andere waardevolle creatieve opleidingen geen thuis voor diegenen willen creëren? Bij mijn vorige opleiding Sint Lucas moest je een toelatingstest doen of je wel genoeg talent had. En zulke testen moeten blijven bestaan, om talent te verzamelen en te koesteren. Creativiteit leer je niet zo eventjes in een lesuurtje of uit een boek, het is iets waarmee je geboren bent.
