Laatste tijd werd me wel eens gevraagd waar ik vandaan kom. Waar kom ik vandaan? Ik heb eigenlijk helemaal geen idee. Ik kom uit Nederland, daar kom ik vandaan ja. Maar als iemand mij uit Nederland vraagt waar ik vandaan kom is de vraag, of eigenlijk mijn antwoord een stuk gecompliceerder. Ik ben geboren in Venray, Limburg. Opgegroeid in Lisse, Zuid-Holland en rond mijn tiende ben ik weer even in Venray komen wonen.

Toen ik in Venray woonde kwam ik uit Lisse. Want ik praatte anders, ik was anders en er was heus sprake van andere normen en waarden tussen de twee woonplaatsen. Ik begreep sommige  ‘dingen’ niet en anderen ook niet van mij. Ik was de Rotterdammer, de Amsterdammer, de kakker (wtf?) en noem het maar op en die limburgers waren naar mijn idee te stom om gewoon Nederlands te praten. In Venray praten ze Venrays en ik heb me altijd hevig verzet om het te proberen te verstaan. Ik heb dus ook een keer aan iemand gevraagd waarom ze continue plat praatte, en niet gewoon Nederlands omdat ik haar niet verstond. Als antwoord kreeg ik dit; ’Als ik plat praat, dan hoef ik tenminste niet na te denken’.  (…)

Maar goed, toen ik twee jaar geleden weer terug kwam in Lisse, toen was ik ineens de Limburger want ik praatte… anders. Ik ben er immers toevallig geboren.  Nee! ik ben geen limburger! Ik praat gewoon goed Nederlands en ik ben opgegroeid met de bollenvelden en het Keukenhof. Wat nou limburger, ik

kom uit Holland.

En toch voel ik me daar ook een buitenstaander. Zowel als in Limburg als in Holland. Want hoe goed men daar allen Nederlands praat, ik kan er wachtten tot ik een ons weeg zolang je geen uitnodigingen de deur uit hebt gedaan komt er geen hond op je verjaardag. Wat betreft mijn familie: de ene helft woont daar, en de ander daar.

‘Hey Rowena, vertel eens? Waar kom je vandaan?’. Euh… uit Nederland. Ik kom uit Nederland….

Volgens mij heet deze kaas ook last van een kleine identiteitscrisis..