AAAAAARGH… Ik heb Italië gehaald! Maar je wil niet weten hoe! Vanochtend ben ik met vriendin en mijn twee kleine zusjes vanuit Limburg vertrokken om een super toffe en culturele tijd hier in Italië te beleven. Het rijden ging super goed ondanks hier en daar een klein beetje file. Ook konden we probleemloos zonder oponthoud door de Gotthardtunnel.

MAAR… Dit was echt een van de meest vermoeidste reizen ooit. Vier dagen lang met elf man in een busje naar de Sahara is er niks bij. Tot vandaag was ik kind. Een groot kind waar nog regelmatig mijn moeders opvoeding aan te pas moest komen. Sinds vandaag sta ik volgens mij op gelijke voet met mijn moeder. En het ergste? Alles wat ik haatte aan mijn moeder ben ik nu zelf ook. Ik weet dat dit bij iedereen gebeurd  maar de grootste shock van die ontdekking is omdat je begrijpt waarom mama’s vroeger zo vreselijk waren. Ik begrijp het en ik besef me nu dat ik mezelf vroeger als een lastpak heb gedragen. En ik kan je zeggen, dat is best een pijnlijke ontdekking terwijl ik niet eens zelf kinderen heb!

We waren nog niet eens honderd kilometer van huis  en mijn zusjes van zes en tien hadden elkaar al compleet afgemaakt. En dat niet alleen. De auto is getransformeerd tot een slagveld en mijn oren?  Links ben ik nu compleet doof. Of in ieder geval zoemt daar nu wel een verdachte piep. Maar of het nu de orde in de auto bewaren was, zorgen dat er fatsoenlijk gegeten werd, het hand in hand zoeken naar een mobiel hoes op het terras van een Raststatte of de snelweg wc’s bedekken met wc papier… Vandaag was ik geen kind, geen zus maar een fucking moeder.

Maar nu, it’s all good. In Como met de lekkerste lasagna ever. En de grootste grap? Ik ben groot, zij -mijn zusjes- zijn klein en wij lijken alledrie op elkaar…

Mama? Vandaag keer 365 keer 23 is respect mama…

Comomeer

Morgen gaan we een kijkje nemen aan het Comomeer en daarna nog een paar honderd kilometer rijden! Op naar Florence!