Kijk om je heen. Reclameposters, tijdschriften, verpakkingen, logo’s, flyers, boeken etc. De wereld kan niet zonder grafische vormgeving. En ik ook niet. Vroeger als klein meisje vond ik de reclameblokken leuker dan de tv-programma’s. Ik tekende en schreef graag, uren was ik er zoet mee. Op Sint Lucas ontwikkelde ik mijn creatieve gave verder. Net als vroeger zat ik uren achter elkaar te ontwerpen. Misschien omdat ik een perfectionist ben? Misschien omdat ik graag mijn eigen gang ga?
Toen Rowena mij vroeg om te bloggen voor Girls in the City, zei ik natuurlijk ja, maar gilde ‘NEE!’ tegen de toenmalige layout van onze website. Afschuwelijk! Als het kon, schrapte ik alles en begon opnieuw. Dat is inmiddels gebeurd en de website ziet er meer representatief uit als mensen zeggen:’Oh blog je? Ik ga kijken!’
Als ik op het station wacht, kan ik zo de ‘creatieve’ leerlingen eruit plukken: Macbook, Vans, baggy broek, nerdbril, jasje en stoere tas. Hoewel ik me al twee jaar officieel grafisch vormgever mag noemen, hoef ik mezelf niet te bewijzen met deze ‘kenmerken’. Zo wil ik inplaats van een stoere tas dolgraag een Chloé tas. Graphic meets fashionista.
Inmiddels studeer ik communicatie waarbij je hier en daar grafische uitingen maakt. Eitje. Ik kom er ook meer achter dat sommige mensen geen grafische knop hebben. Laatst zei een leraar tegen me: ‘Wat een clean moodboard, het mag wel wat springeriger.’ Ik denk persoonlijk dat de reclamewereld niet zitten te wachten op springerige ontwerpen. Kijk even mee naar het werk hier onder, dan weet je wat ik bedoel.





















