Zoals ik gister al opperde heb ik geen verslaving waar ik dagelijks mijn behoefte moet bevredigen. Ik rook niet, ik drink niet, ga bijna nooit uit, spuit en slik niet en.. eigenlijk ben ik best braaf.
Afgezien van mijn lichte nagellak en make-up verslaving heb ik wel een enorme verslaving aan leer. Noem het een ‘craving’. Vooral stukjes leer die kunstig en origineel in elkaar geknutseld zijn. Stukjes leer die mij bevallen en bekoren. Daar word ik blij en enthousiast van en stiekem ook wel een beetje opgewonden. Waar het vandaan komt, ik heb geen flauw idee! Ik weet alleen dat mijn voorkeur uitgaat naar natuurlijke materialen. Leer, steen, wol, hout, zijde, katoen…
Laat me dit geouwehoer jullie besparen. De afgelopen twee maanden begon het te kriebelen. Nadat ik me meer dan een jaar gedeisd heb gehouden met aankopen wist ik gewoon dat het er aan moest komen. Ik moest en zou een nieuw stukje leer zien te bemachtigen. Het was al te lang geleden dat ik het euforische, bevredigende maar oh zo zielsmakend gelukkige gevoel gevoeld had van nieuw schoeisel. Met een beetje gezond verstand zul je me nu gek, naïef en misschien wel een beetje kinderachtig vinden. Maar als je een beetje oestrogeen door je lijf hebt stromen dan kun je vast het volgende begrijpen.
Een van de redenen waarvan ik fotograaf ben geworden is omdat ik graag mooie dingen wilde maken en dat aan anderen te laten zien. Om de expressie van fotografie en kunst in het algemeen beter te begrijpen ben ik kunstgeschiedenis gaan studeren. Misschien ook wel uit liefde voor mooie dingen. Mooie ideeën, mooie materialen en mooie uitwerkingen. Het is toch super fijn om de hele dag te ouwehoeren over dingen die je mooi of ronduit belachelijk lelijk vindt? Op dit moment sta ik als ‘fotograaf’ voor de keuze om mijzelf te richten op journalistieke fotografie – de wereld portretteren zoals die is in zijn mooi en lelijkheid – of mode fotografie. Klinkt heel corny maar alleen in mode fotografie kun je heel ver gaan in het creëren van een bepaald soort wereld. Een wereld precies hoe jij het zou willen. Nu komt het; als fervent verzamelaar van editorials en peperdure ads ben ik in aanraking gekomen met ideeën en ontwerpen van mensen die op hun manier een mooie wereld hebben gecreeerd in de vorm van jurken, sieraden, tassen en jawel schoenen.
Door mijn door professionele marketing lui gehersenspoelde hoofdje wil ik niets liever om ook in een dergelijke droomwereld te wanen die mij zo word voorgespiegeld. Want eerlijk? de wereld is gewoon mooier als je daar door heen loopt op kunstwerken of een die aan je arm bungelt zonder dat je daar van een afstandje naar moet kijken met een suppoost in je kielzog.
Ik ben een dromer. Altijd al geweest. Plastic en synthetische rommel aan mijn lijf is de realiteit en daar doe ik niet aan mee. Ik leef in mijn eigen wereldje. Mijn wereld bestaat uit die van Vermeer, Winogrand, Leibovitz, Testino, Van Lamsweerde Brunelleschi, Botticelli, Van Eyck, Saint Laurent, Choo en sinds gisteren… Ferragamo
Can somebody please slap me in my face?
en gelijk heeft ze
) IL DUOMO! Een bocht later zag ik hem in het geheel liggen. Mijn eerste blik op de kerk waar ik een jaar lang over gehoord heb in de collegezalen. De kerk waar ik serieus een boek over heb gelezen wat voor een soort man het was die het (de koepel) heeft ontworpen (nooit meer is er een gebouw geweest met een koepel die deze heeft overtroffen), hoe de bouw tot stand is gekomen, hoe het bouwkundig gezien in elkaar zit, hoeveel man er dood zijn gegaan bij de bouw en waar de materialen vandaan komen.