Ik heb bepaalde eigenschappen die men heel irritant vind. Al vanaf jongs af aan krijg ik het te horen. Elke keer zodra ik weer in paniek schiet krijg het gezucht en gesteun weer naar mijn hoofd geslingerd. Ik raak namelijk altijd en alles kwijt. En zodra ik erachter kom breekt de hel in mijn hoofd los. Ik hecht namelijk behoorlijk  veel waarde aan spullen. Paniek in de tent. Zweet dat uitbreekt en alle radartjes in mijn hoofd beginnen ineens overuren te draaien. Wanneer had ik het object voor het laatst gebruikt? Wanneer had ik het object voor het laatst gezien? En, wanneer had ik het object voor het laatst aangeraakt. Maar dat komt nou net niet in mijn hoofd op. Nee, ik zie complete film scenes in mijn hoofd wat er eventueel met het geen zou kunnen zijn gebeurd. Rampscenario’s met mijn spullen in de hoofdrol. Hetzelfde gebeurd ook als ik iets niet in mijn tas kan vinden terwijl ik zeker weet dat het er in hoort te zitten.

spullen zoals  mijn sleutels, jas, camera, creditcard, zonnebril enzovoorts. Maar ook: een MAC kwastje,  mijn blushes, telefoon, negatieven scanner, wacom pen, dagcreme of een doodsimpele haarserum en ga zo maar door.

Als eerste denk ik dat iemand die moedwillig heeft gestolen. Ik voel me door die gedachte heel naar. Ik kan het me bijna ook niet voorstellen. Maar nog naarder voel ik me, als iemand me er op wijst dat het hoogstwaarschijnlijk mijn eigen schuld is. Want hoe kan ik in hemelsnaam zo’n belangrijk iets nou kwijt raken? Dus ik ga zoeken. als een bezetene schuif ik alles aan de kant. Eerst alles van mijn bureau en dan kijk ik onder de bank, op de bank, tussen de was, in de kast en uiteindelijk trek ik gewoon het matras van het bed om er onder te kijken.

Als ik dan moedeloos tussen de verse ravage zit probeer ik na te denken wanneer en wat ik voor het laatst met het desbetreffende heb gedaan. De radars beginnen te werken. De scenario’s schieten voorbij. Het lukt niet. Zou dit te maken hebben met dat vreemde soort van geheugen verlies wat ik heb? Het enige wat ik  verder dan nog kan doen is janken. Ik jank gewoon als een baby om mijn eigen domme, stomme fout.