Wij willen je nogmaals op deze manier bedanken omdat we zo blij met harde maar goede kritiek die je ons hebt gegeven. We zullen er wat mee gaan doen, dankje dankje dankje wel! De dvd komt zsm naar je toe. xje!
Oh, ik heb em alvast voor je ingepakt. Ik vind het inpak papier zo leuk dat ik sta te jubelen om het te laten zien!
Het wordt weer eens tijd voor een winactie vindt je niet? Dus dat.
In de goodiebag van het feestje van afgelopen maandag zat tot mijn grote vreugde een spliksplinternieuwe Alice in Wonderland dvd van Tim Burton in. En ik als een van de grootste Disney fans op aarde wil die vreugde graag met jullie delen. Dus ik ga em’ weggegeven.
Wat moet je er voor doen? Tsja, wat zal ik jullie laten doen. Zal ik aan jullie een foto vragen wat jullie aan zouden trekken op een Alice in Wonderland feestje? Moeten jullie een gedichtje schrijven? Nahh, da’s te veel werk. Wat nou als jullie een mailtje sturen naar info@girlsinthecity.nl onder vermelding van Alice in Wonderland winactie en daarin ons vertellen wat jullie nou zo leuk aan deze website vinden, waarom je terug komt en wat je graag meer zou willen zien/lezen? Dan maak jij kans op de dvd en weten wij wat jullie leuk vinden en wat jullie graag willen zodat wij daar natuurlijk iets mee kunnen en gaan doen. Met andere woorden.. Een win-win situatie. Toch?
JEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEJ!!
Voor het eerst in mijn leven heb ik een prijsvraag gewonnen! Het is geen prijsvraag voor de vijftig miljoen maar.. IK HEB WAT GEWONNEN. De enige andere keer in mijn leven dat ik iets had gewonnen was met een ballonnen wedstrijd. Je weet wel, je vult je naam in op een kaartje, hangt het aan een ballon en laat het de lucht in. Ik had de tiende prijs: Schilderen op nummer. Want mijn ballon was wel helemaal (vanuit Lisse) in Krommenie aangekomen.
Maar nu is het anders. Nu heb ik de dvd van The September Issue gewonnen via Holland Doc. En guess what? ik ben zo blij! De bedoeling was om een foto van mezelf in te sturen waar ik als heus “fashion victim” aan het poseren ben. Nou op een aantal zielige pogingen op Chictopia na ben ik niet zo’n ‘fashionista’ die alles vast legt. Tijdens mijn opleiding fotografie had ik ooit een serie gefotografeerd van mijn zusjes… in mijn kleren. De serie heet “Grote meisjes worden klein” De insteek ervan was dat kleine meisjes van tegenwoordig steeds vroeger volwassener worden, of in iedergeval zich zo gaan gedragen. Heel lang kind zijn ze niet meer. Als ik thuis ben en ik draai me om, zijn ze er al vandoor op mijn (peperdure) hakken! Gelukkig zijn ze nog klein maarja, een slachtoffer van mijn ‘fashion’ ben ik.. behalve vandaag. Vandaag ben ik er zowaar blij om want nu heb ik toch maar mooi een prijsvraag in the pocket 
“Als een heus slachtoffer van mijn verzameling fashion, stuur ik bij deze foto’s op van mijn kleine zusjes die niets liever doen dan eeuwige verkleed partijtjes houden in mijn kledingkast. Ze weten alles te vinden waarmee ze blijven proberen om op gelijke voet met mij te staan. Helaas kan ik naderhand, soms tot grote frustratie, het stoepkrijt uit mijn tasjes vissen en het tape van afgeplakte (lees: ‘op maat’ gemaakte) schoenen trekken.
Onder het mom van ‘Grote meisjes worden klein’ een aantal foto’s van mij.. maar dan de kleine versie
Kijk op deze link wie er nog meer hebben gewonnen. Oh en kijk dan toch.. wie hebben we daar dan?
Mijn liefde vertrok 2,5 week terug met zijn vrienden naar Spanje om te surfen. Nadat ik hem had uitgezwaaid was het: ‘Hallo big bed’ en ‘hello granny panties!’ Jaja die sexy ondingen konden voor wel minstens twee weken ver weg de kast in. Met andere woorden, ik kon elke minuut van de dag doen wat ik wilde zonder rekening te houden met mijn wederhelft. De hele dag door snoeihard franse deuntjes met accordeon riedels er door heen draaien. Of dvd’s afdraaien op de Xbox wanneer ik dat wilde! Ook hoefde ik bijna geen boodschappen te doen want in je eentje eet je toch niet zo veel. En dat het nu al meer dan twee weken netjes is in huis is echt een record.
En een sociaal leven? Die is weer helemaal back to life gekomen. Ik wist zelfs niet eens dat ik zo veel vrienden had! Oude contacten zijn weer tot leven gekomen en het was weer precies zoals ‘vroegahh’. Alsof het nooit anders was geweest! En misschien was het nu wel beter.. Lekker samen met vriendinnetjes in bed. Kletsen over vanalles en nog wat. Whoahhh!! Hoe heb ik zo lang zonder gekund? Nu ik samen leef met mijn liefde gebeurd dat niet meer zo gauw… Daar zou ik eigenlijk even iets op moeten verzinnen…
Maar aan dit hele feest hangt ook een keerzijde. Hoewel ik deze twee en een halve week heb gevuld met het gezelschap van vriendjes en vriendinnetjes, de bioscoop van binnen en buiten heb gezien (WHOAHHH INCEPTION IS ZOOO VET), mijn karaoke skills tot een heus talent heb ontwikkeld en ik gediscussieerd heb van vintage zonnebrillen tot Dante ben ik voor mijn gevoel toch moederziel alleen achter gebleven…
Die lieve ogen die me ‘s ochtends blijven volgen tot ik aangekleed en wel de deur uit ben gerend, die lieve woordjes ‘s avonds voor het slapen gaan, zijn zachte blonde krullen en zijn ongelofelijke droge maar down to earth antwoorden als ik zijn mening vraag over een belachelijk idee wat dan weer in mijn hoofd is gekomen… Nee, ik vind het maar niks dat alleen zijn. Ons altijd en eeuwig te kleine en overvolle woninkje is nu ineens groot en leeg. Het enige wat ik nu kan doen is hopen dat hij snel zijn surfplank laat voor wat het is en gauw terug naar huis komt!
De ik-wil-50%-korting-op-het-eten-wat-je-geen-eten-kon-noemen chick XD
Diehard Bobbi Brown fan's
At Pat's..
"Don't you worry 'bout a thinggggggg"
Daft Punk