Het was een stressvolle maand. Mei. Eigenlijk begon het al in April toen ik me inschreef voor het toelating examen van de UvA (universiteit van Amsterdam) Sinds 2004 had ik geen enkele toets meer gemaakt, op theorie examen na. In mijn opleiding Grafisch Ontwerp en Vormgeving en Fotografie en Vormgeving hadden ze nog nooit van proefwerken, tentamens of examens gehoord zoals we die kennen van de middelbare school. Wel moest ik met interieur plannen komen, concepten, huisstijlen, andere grafische uitingen en goede foto’s. Toendertijd was het helemaal het nieuwste van het nieuwste. Competentie gericht onderwijs. Weg met alle boeken en proefwerk blaadjes, we kregen een opdracht en een aantal weken later moest het ingeleverd worden. In 2004/2005 stond dat gelijk aan weken lang ploeteren op iets waarvan niemand wist hoe het in zijn werk ging en leraren konden net zo goed vakantie nemen want die mochten zogenaamd niks vertellen. We moesten alles zelf uitzoeken. Het was overigens een heel erg leuke opleiding. Ik heb er echt ontzettend veel geleerd en mijn interesses waren enorm ontwikkeld. Over mijn fotografie opleiding in Zwolle ga ik het niet hebben. Het enige wat ik erover kan vertellen is dat het verspilde anderhalf jaar is geweest. Dus afgelopen April heb ik toedeloe tegen mijn klasgenoten gezegd en heb me ingeschreven bij de UvA om toelatingsexamen te doen. Moest ik eerst 240 euro bij elkaar zien te verzinnen!
Geen baan, geen geld dus dat was een ellendige opgave. Toen moest ik ook gaan leren.
Leren. Hoe doe je dat? Ik had geen leraar die met handige schema’s aankwam zetten of op de belangrijkste punten bleef doorhameren. Ik moest dus gewoon maar het hele boek uit mijn hoofd kennen.
Slopende dagen waren het. Ik was stikzenuwachtig. Voor VWO Nederlands waren wel meer dan tienduizend klachten binnen gekomen. Waarom? Er zaten gemiddeld geen zeven open vragen in; het waren er 19. Hoe wil je jezelf nakijken met 19 open vragen? Geschiedenis ging me goed af maar Engels? Ik was mijn woordenboek vergeten en het waren heel veel teksten en ze waren nog lang ook. Daarbij heb ik nog nooit zo veel onbekende engelse woorden gezien als in dat examen. Puur gokwerk dus. Maar dat heeft allemaal wel wat opgeleverd. Ik ben geslaagd! IK BEN GEWOON GESLAAGD! Whoehoeeeeee. I’m not completly retarded!!
Afgelopen dagen stond ik stijf van de spanning, de normering werd bekend gemaakt en het oordeel zou geveld worden. Donderdag ging voorbij, en vrijdag had ik ook niks gehoord. Ook gisteren geen telefoontje, e-mail of brief. Dus vandaag heb ik gebeld. Ik heb ze gewoon opgebeld. Of ik geslaagd was of niet! Wat bleek, ze waren me gewoon vergeten te bellen. GEWOON VERGETEN!!
Ajooooooo…..

In Augustus ga ik Kunstgeschiedenis studeren aan de universiteit van Amsterdam.
Ik ben echt super blij aangezien ik niet de juiste papieren had om toegelaten te worden en kunstgeschiedenis alleen op universitair niveau wordt gegeven