Ik ben een import Amsterdammer. Geboren in Limburg maakt mij dus een Limburger en Limburgers vieren carnaval. Behalve ik. Sinds mijn opgelopen carnaval slash porno slash kots trauma heb ik praktisch geen verkleedskist meer aangeraakt. Na jaren prinses, fee of iets anders met een zwierige jurk te zijn geweest was het ineens de stofjas die zijn intrede maakte in onze oh zo stoere basisschool klas. En met zo’n versierde stofjas moest flink geshowed worden in de kinder carnavals tent. Die was van zes tot negen, en vanaf een uur of half tien werd het een zuipfestijn voor volwassenen. Dat moment was ook precies het moment wat in mijn geheugen gegrift staat voor het leven.

Voor de ingang van de desbetreffende tent had men het hele plein ondergekotst. Ik denk niet dat ik ooit zo veel plasjes kots bij elkaar had gezien als toen. Al apenkooiend moest ik naar een meer begaanbaar stuk straat. Tussen al die plassen kots op een bankje werd daar ‘gepijpt’. Het duurde even voordat ik achter de benaming kwam maar over het beeld wat ik toen zag, iemand die een piemel aan het likken en lebberen was, ben ik nooit over heen gekomen.

En dan hebben we nog de diepzinnige liederen. Liederen die… Nee, laten we het daar maar niet over hebben.

Ook dit jaar heb ik geen carnaval gevierd. Ik moest oppassen en ben het hele weekend ziek geweest. Eenmaal terug in Amsterdam ben ik op een een of andere manier via een café op het Leidse in het Comedy Café terecht gekomen. Ik moet zeggen dat het wel erg leuk is om te doen. Je kan er voor vijf euro eten en voor drie euro komen willekeurige stand up comedians hun nieuwe grappen op je uitproberen. Is dat niet leuk?

En voor nu? Nu is het bedtijd.

Weltrusten.

Comedy Cafe aan het Max Euweplein