Fietsen in Amsterdam is een hele onderneming. Als je haast hebt, is het bloed irritant. Want naast het gewone verkeer heb je ook nog zoiets als trams, duivelse taxi’s en.. toeristen! Het is echt overduidelijk dat ze absoluut geen fietsen zijn gewend in het verkeer want ze lopen allemaal massaal als een kip zonder kop de straat over. Bloed irritant dus maar met mijn fiets is het best lollig. Ik geniet er namelijk van om ze te laten schrikken, om ze te laten springen voor mijn neus. Mijn handremmen moeten eigenlijk gesmeerd worden dus nu komt er een oorverdovend lawaai vanaf als ik rem. Het geluid is te vergelijken met een stadion toeter maar dan net even iets minder hard. Ooit schreeuwde iemand, die het eigenlijk best grappig vond wat er gebeurde; ‘Oh my god! i thought you were a CAR!’. Dus je begrijpt  dat er flink wat geluid vanaf komt. Als ik rem hoor je het aan het eind van de straat. Het allerleukst is dus om heel hard te fietsen, en dan vlak achter hun volop te remmen. Ze weten niet welke kant ze op moeten, schrikken zich een hoedje en springen gewoon echt vanuit het midden de stoep op. En, ook leuk, iedereen die ziet dat ze het te druk hebben met sightseeing en dus als een klein kind het verkeer totaal vergeten.
Ik hoop dat ze voortaan een beetje zullen opletten zodat wij fietsers gewoon normaal en zonder brokken kunnen fietsen. Ik lijk misschien een moedwillige brokkenpiloot maar niets is minder waar. Op een geluidloze fiets heb ik namelijk twee keer iemand echt aangereden omdat ik ze echt niet meer kon uitwijken. En dat waren geen spannende of grappige situaties om er heugelijk aan terug te denken. Dus ik vind het wel goed zo…

Minstens net zo erg.. toeristen die de fiets hebben ontdekt..