Het is zomer. Soort van. Vriendinnen zijn nu weg en leven hun leven aan de andere kant van… heel ver weg. Het weer is om te huilen en heel veel beter word het ook niet meer, denk ik. De zogenaamde zomer begon voor mij met intense verveling. In Amsterdam zijn er honderdduizend dingen te doen maar dag in dag uit in je up is toch minder leuk dan het lijkt. De oplossing? Een charmant bruin café in de Jordaan. Zo een waar je van het ene gesprek in het andere valt en iedereen ook daadwerkelijk iets heeft te vertellen. Zoals vandaag bijvoorbeeld. Ik begon met het onderwerp verse muntthee. Van de verse muntthee ging ik over naar Hongaarse kunst academies. Uiteindelijk zat ik op het puntje van mijn stoel te luisteren naar de verhalen van een Amsterdamse rechercheur over vrouwenhandel, zedendelicten en over het omgaan van het aanschouwen van een lijk. Onder het genot van een kopje thee of een sapje kan ik werkelijk waar uren blijven zitten. Het is heerlijk om het een keer ergens anders over te hebben dan mannen, schoenen en make-up. En weet je wat ook heel leuk is? Al die mensen vinden het zelf ook heel erg leuk om met jou te praten.
Morgen ga ik weer. Ik kijk er nu al naar uit.
