CUPCAKE ISSUES

Nog twee dagen de tijd heb ik. Twee dagen om 1. Een toets te maken, 2. een paper van iemand andere na te kijken en 3. literatuur te vinden van een referaat die volgende week ingeleverd moet zijn. Oh, en dan niet te vergeten een heel werkstuk van 3000 woorden die volgende week ook nog de deur uit moet.
Maar de echte race tegen de klok is wel dat ik iedereen beloofd heb om een bord fatsoenlijk eten onder de neus van alle genodigden te schuiven. Want ik ben bijna jarig. En oom al heb ik vorig jaar gezworen om nooit meer mijn verjaardag te vieren schuif ik die belofte een jaartje op. Het word immers mooi weer en dus kan ik mooi iedereen in mijn tuintje in hartje Amsterdam proppen. Klinkt dat niet gewoon leuk?
In het kleine keukentje begin ik vanmiddag al met de grote dingen voor een rijsttafel en morgen moet ik allerlei soorten zoetwaren uit mijn mouw schudden. Maar wat? Pandan cake? Cheesecake? Slagroomtaart? Limburgse vlaaien? Cupcakes? Zelf maken? Zelf bestellen?
Op de dag (vrijdag) zelf kan ik aan de salades beginnen. Ik dacht aan tabouleh en pasta salade x heel veel.
Het word een race tegen de klok, maar wel een lekkere.
Laat ik maar beginnen met het shoppen van de versieringen. Of is dat stom, je eigen slingers op hangen?

20110518-104707.jpg

CARNAVALS WEEKEND

Ik ben een import Amsterdammer. Geboren in Limburg maakt mij dus een Limburger en Limburgers vieren carnaval. Behalve ik. Sinds mijn opgelopen carnaval slash porno slash kots trauma heb ik praktisch geen verkleedskist meer aangeraakt. Na jaren prinses, fee of iets anders met een zwierige jurk te zijn geweest was het ineens de stofjas die zijn intrede maakte in onze oh zo stoere basisschool klas. En met zo’n versierde stofjas moest flink geshowed worden in de kinder carnavals tent. Die was van zes tot negen, en vanaf een uur of half tien werd het een zuipfestijn voor volwassenen. Dat moment was ook precies het moment wat in mijn geheugen gegrift staat voor het leven.

Voor de ingang van de desbetreffende tent had men het hele plein ondergekotst. Ik denk niet dat ik ooit zo veel plasjes kots bij elkaar had gezien als toen. Al apenkooiend moest ik naar een meer begaanbaar stuk straat. Tussen al die plassen kots op een bankje werd daar ‘gepijpt’. Het duurde even voordat ik achter de benaming kwam maar over het beeld wat ik toen zag, iemand die een piemel aan het likken en lebberen was, ben ik nooit over heen gekomen.

En dan hebben we nog de diepzinnige liederen. Liederen die… Nee, laten we het daar maar niet over hebben.

Ook dit jaar heb ik geen carnaval gevierd. Ik moest oppassen en ben het hele weekend ziek geweest. Eenmaal terug in Amsterdam ben ik op een een of andere manier via een café op het Leidse in het Comedy Café terecht gekomen. Ik moet zeggen dat het wel erg leuk is om te doen. Je kan er voor vijf euro eten en voor drie euro komen willekeurige stand up comedians hun nieuwe grappen op je uitproberen. Is dat niet leuk?

En voor nu? Nu is het bedtijd.

Weltrusten.

carnaval-station

comedycafe

Comedy Cafe aan het Max Euweplein

HEY ROWENA, WAAR KOM JIJ VANDAAN?

Laatste tijd werd me wel eens gevraagd waar ik vandaan kom. Waar kom ik vandaan? Ik heb eigenlijk helemaal geen idee. Ik kom uit Nederland, daar kom ik vandaan ja. Maar als iemand mij uit Nederland vraagt waar ik vandaan kom is de vraag, of eigenlijk mijn antwoord een stuk gecompliceerder. Ik ben geboren in Venray, Limburg. Opgegroeid in Lisse, Zuid-Holland en rond mijn tiende ben ik weer even in Venray komen wonen.

Toen ik in Venray woonde kwam ik uit Lisse. Want ik praatte anders, ik was anders en er was heus sprake van andere normen en waarden tussen de twee woonplaatsen. Ik begreep sommige  ‘dingen’ niet en anderen ook niet van mij. Ik was de Rotterdammer, de Amsterdammer, de kakker (wtf?) en noem het maar op en die limburgers waren naar mijn idee te stom om gewoon Nederlands te praten. In Venray praten ze Venrays en ik heb me altijd hevig verzet om het te proberen te verstaan. Ik heb dus ook een keer aan iemand gevraagd waarom ze continue plat praatte, en niet gewoon Nederlands omdat ik haar niet verstond. Als antwoord kreeg ik dit; ’Als ik plat praat, dan hoef ik tenminste niet na te denken’.  (…)

Maar goed, toen ik twee jaar geleden weer terug kwam in Lisse, toen was ik ineens de Limburger want ik praatte… anders. Ik ben er immers toevallig geboren.  Nee! ik ben geen limburger! Ik praat gewoon goed Nederlands en ik ben opgegroeid met de bollenvelden en het Keukenhof. Wat nou limburger, ik

kom uit Holland.

En toch voel ik me daar ook een buitenstaander. Zowel als in Limburg als in Holland. Want hoe goed men daar allen Nederlands praat, ik kan er wachtten tot ik een ons weeg zolang je geen uitnodigingen de deur uit hebt gedaan komt er geen hond op je verjaardag. Wat betreft mijn familie: de ene helft woont daar, en de ander daar.

‘Hey Rowena, vertel eens? Waar kom je vandaan?’. Euh… uit Nederland. Ik kom uit Nederland….

 

Volgens mij heet deze kaas ook last van een kleine identiteitscrisis..

Volgens mij heet deze kaas ook last van een kleine identiteitscrisis..

WHAT’S WRONG WITH ME?

suitcaseWhat’s wrong with me? Ik ga op vakantie over een dag en ik totaal niks voorbereid. Oke ik lieg. Ik heb een fles zonnebrand gekocht met een extreem hoge factor omdat ik bang ben dat ze dat niet verkopen in dat dorp waar ik heen ga. Maar wat heb ik er eigenlijk aan? Helemaal niks! Want ik neem alleen handbagage mee en die fles is 200 ml. Géén 50. Mijn koffer kan er net aan door als handbagage, dus waarom ook niet? Scheelt me wel mooi 40 euro.

Aber wass ist jetzt los? Ik heb niks voorbereid, niks ingepakt, mijn kleding nog niet gewassen of gestreken.. helemaal niks.  Vandaag heb ik geen tijd en vanavond vertrek ik al naar Limburg om morgen ochtend het vliegtuig in te stappen. Ik weet al weken dat ik ga en a) mijn koffer is nog leeg en b)… Waar zijn in hemelsnaam die vakantie kriebels die ik normaal dagen van te voren krijg en er gewoon niet van kunnen slapen? Ik vertoon hier dus geen normaal gedrag. En ik wil écht weg. Dat is het niet, maar wat is het dan wel? Ik begin eigenlijk een beetje in paniek te raken. Hoe kan dit?
Is het omdat ik de plek al ken? Is het omdat ik met hem, de wispelturigheid zelve ga? Is het omdat ik toch wel thuis wil blijven? Ben ik nu verwend aan het doen? Of is het vanwege een andere wazige flut reden? Ik weet het niet, ik weet het niet…