Als ik heel eerlijk ben zijn er op dit moment weinig dingen die mij kunnen plezieren. Ik word niet warm van een boeiende kunsttheorie, mijn nagels zijn al weken niet gelakt en ik heb zelfs niet de behoefte om te winkelen. Dat kost moeite. Zelfs het naar de wc gaan vergt enorme energie. Colleges heb ik niet kunnen volgen. De afgelopen week bestond voor mij uit niet meer dan heel veel slapen, thuisbezorgd.nl en een beetje twitteren. Toch ben ik een keer naar buiten gegaan, afgelopen woensdag, en ging ik weer naar binnen met een paar mouse flats van Marc by Marc Jacobs. Toeval.
Nog helemaal in de ban van Laduree macarons ben ik afgelopen zondag, precies een week geleden, naar Dordrecht afgereisd om zelf macarons te bakken samen met een fervent taartenbakster. Dat was fijn. Niet alleen omdat ik het basis van het bakken in een notedop heb meegekregen maar ook omdat ik eindelijk weer ronduit kon bewegen in een echte keuken. De macarons waren mooi en zeer zeker ook smakelijk. Wel hebben we nog een lange (laduree) weg te gaan voor de ultieme macaron. Het bakken is mij niet in de koude kleren gaan zitten. Afgelopen week dwaalden mijn gedachtes regelmatig af naar verfijnde franse koekjes en gebakjes. Als ik dat toch allemaal kon maken, wat zou iedereen verliefd op mij kunnen worden!
En toen zag ik zojuist voor het eerst Ace of Cakes. Een soort L.A. Ink en Pimp my Ride maar dan creaties gemaakt van taarten en het proces in grote lijnen. De mooiste taarten die ik ooit heb gezien. Taarten waarvan ik denk: DAT KAN IK OOK! DAT WIL IK OOOOK!
Maar helaas, met de energie die zojuist is vrijgekomen kan ik helemaal niks. Ik heb niet eens een huis, laat staan een keuken. Een keuken waar ik eetbare creaties zou kunnen scheppen en het zou kunnen laten proeven aan iedere patisserie minnaar op mijn zorgvuldig bij elkaar gezochte servies die nu nog in dozen staat opgeslagen.
Zucht…
Welterusten dan maar…
‘JE BENT AANGENOMEN!’ WAT IK HEB MEEGEMAAKT IS MISSCHIEN EEN VAN DE BIZARSTE SOLLICITATIEGESPREKKEN OOIT.