Eigenlijk was ik onderweg naar de Bijenkorf. Eigenlijk wilde ik koopjes scoren. Maar bij de Bijenkorf zelf ben ik nooit aangekomen. Onderweg glipte ik een winkel in, dacht ik. Mijn aandacht werd getrokken naar een rek met haarproducten gemaakt van argan. Sinds ik ooit zelf argan diep in het zuiden van Marokko heb geplukt ben ik fan van alles wat er mee gedaan word. En misschien zou een serum van argan olie wel de oplossing zijn voor mijn onhandelbaar haar. De verkoper van wierp een blik op mij, de producten en weer op mijn haar. Voor mijn haar was het volgens hem niet geschikt. Veel te vettig. Wat ik wel nodig had was een knipbeurt.
Nou moet je weten; ik heb kappers vrees. Ik ben in Nederland al meer dan twaalf jaar niet meer naar een kapsalon geweest omdat ik niet durf. Naar mijn mening veranderen kappers in knipmonsters zodra ze lange lokken in hun handen hebben. En in mijn geval knippen ze er ook allemaal een zooi laagjes in die ik elke keer weer zorgvuldig op een lengte laat groeien. Wat mij weer minstens een jaar kost. De verkoper bleek een kapper te zijn en het lukte hem toch om mij uiteindelijk in de kappersstoel te krijgen. Deze kapper echter, zou alleen aan de voorkant iets van een heel klein laagje knippen en het achter lekker lang laten. Hij zei hij iets wat werkelijk waar iedereen met een beetje verstand van knippen tegen mij zegt: “Jij hebt laagjes nodig. Dan krijg je meer volume en dan lijkt het voller”. Weetje? Ik heb geen laagjes nodig. Ik wil niet meer volume onder in mijn haar. Ik wil volume op mijn kop. Ik wil niet dat het voller lijkt, ik wil dat het voller is. En door middel van laagjes is het niet voller, al wekt dat misschien de indruk. Verder wil ik gewoon gezond verzorgd haar, zonder al die eeuwige klitten.
Ondanks mijn standvastigheid duwde de wanhoop mij in de stoel. Hij zou toch alleen aan de voorkant zitten, en bijna niet aan de achterkant. Mijn haar had het immers nodig, die laagjes. Eenmaal in de stoel voerde de arrogantie van de kapper de boventoon van mijn verdere bezoek. En dus, een ramp voltrok. Mijn haar was weliswaar verlost van alles wat dood was, maar het was wel kort. Voor mijn doen. Hij had mij beloofd om het lang te laten maar blijkbaar bedoelde hij daar mee ‘de onderste laag’. Dus daar zijn ze weer. Die ellendige laagjes.
Mijn haar is weg en een giga groot belachelijk bedrag wat ik er voor moest betalen. Kappers, ik geloof er niet meer in. Voortaan knip ik het weer lekker zelf.
Bij de kapper in Marokko, waar ik na het knippen van deze foto de zaak ben uitgerend…
