En ja hoor, ik kan weer eens niet slapen. Dit keer omdat ik binnen twee dagen twee dingen heb besloten waarvan ik er een heel zeer binnenkort ga uitvoeren. 1. Een pelgrimstocht lopen en 2. vakantie aanvragen voor augustus/september.
Ik ga gewoon de stoute schoenen aan trekken en ik zal heel beleefd vragen of ik misschien een weekje op vakantie mag. Of twee, of drie zelfs. Het begint te kriebelen. In mijn hoofd ben ik al aan het bedenken hoe weinig ik dit jaar ga mee nemen en wat ik allemaal ga doen. En HOE ik het ga doen. Als ik ga wil ik graag in mijn eentje. Ik wil mensen bezoeken die ik al heel lang niet meer heb gezien. De keuze is gevallen op jawel 1. Sardinië, Italie of 2. het zuiden van Marokko. Ik heb geen zin om dit jaar iets nieuws te ontdekken of te ondernemen. Ik wil gewoon heerlijk op het Italiaanse strand liggen en watermeloen eten met hele lieve mensen. Of samen met mijn vriendin de leerlooierijen van Marokko bekijken en leren hoe ik huiden kan bewerken tot mooie stukjes leer.
Aan de laatste bestemming is alleen een maar. Als ik naar Marokko ga, zal ik een paar honderd kilometer in mijn eentje door het land moeten reizen met openbaar vervoer. Wat ik overigens helemaal niet erg vind alleen let wel, ik spreek de taal absoluut niet (en te weinig frans) en ik ben een meisje. Een blank meisje uit Europa. Hoe ga ik in hemelsnaam de juiste bus naar de juiste plaats zien te vinden? Het zal mijn derde keer worden dat ik het land bezoek maar ik heb geen flauw idee wat ik op me afroep als ik alleen ga. En als ik een taxi neem, hoe hard ga ik afgezet worden door de chauffeur en politie? Aan de andere kant, in Italie ben ik vorig jaar nog geweest en Marokko heb ik al niet meer gezien, geproefd en geroken sinds 2008.
Of zou ik het allebei kunnen? Twee weekjes naar de Maghreb en dan een weekje Italië om bij te bruinen en samen eten met ongelofelijk lieve mensen? Als ik naar Marokko ga is het op dat moment Ramadan. Dat betekend niet eten en niet drinken terwijl ik in de Sahara zit. Als ik dan wel mag eten zal ik waarschijnlijk geen hap door mijn keel krijgen van de hitte. Ik zal dan ongetwijfeld wat vervelende kilo’s kwijtraken. Als ik naar Italië ga (lees: Chocolade paradijs als in ferrero, kinder en nutella) zullen er zeker wat kilo’s aankomen.
Voor beide bestemmingen heb ik verder mijn persoonlijke redenen om naar toe te gaan, maar in hemelsnaam.. welke word het??
Misschien krijg ik niet eens vakantie. Misschien ben ik nu al mijn hoofd aan het breken voor niets. Misschien kan ik niet kiezen waar ik naar toe ga. Misschien blijf ik wel zo laat wakker en val ik in slaap vlak voordat ik moet opstaan. Misschien.. misschien.. misschien…

marokko-taxi


Ik moet dit nog even vertellen voordat ik het vergeet. Ik zat van de week het Italiaanse nieuws te kijken en mijn mond viel echt open van verbazing. Voortaan als ik met het vliegtuig ga neem ik maar een tasje mee die ik tussen mijn armen kan klemmen en alleen bij zware turbulentie het boven mijn hoofd opberg. Juist. Ik neem dus niks meer mee. Want wat is erger? Geen spullen bij je hebben op vakantie of al je favoriete spulletjes kwijt, onvindbaard.. LOST. Precies, dat is drama want ik neem aan dat je niet graag als een sloeber op vakantie rondloopt.