Opgroeien | Girls in the City

AAAAAARGH… Ik heb Italië gehaald! Maar je wil niet weten hoe! Vanochtend ben ik met vriendin en mijn twee kleine zusjes vanuit Limburg vertrokken om een super toffe en culturele tijd hier in Italië te beleven. Het rijden ging super goed ondanks hier en daar een klein beetje file. Ook konden we probleemloos zonder oponthoud door de Gotthardtunnel.

MAAR… Dit was echt een van de meest vermoeidste reizen ooit. Vier dagen lang met elf man in een busje naar de Sahara is er niks bij. Tot vandaag was ik kind. Een groot kind waar nog regelmatig mijn moeders opvoeding aan te pas moest komen. Sinds vandaag sta ik volgens mij op gelijke voet met mijn moeder. En het ergste? Alles wat ik haatte aan mijn moeder ben ik nu zelf ook. Ik weet dat dit bij iedereen gebeurd maar de grootste shock van die ontdekking is omdat je begrijpt waarom mama’s vroeger zo vreselijk waren. Ik begrijp het en ik besef me nu dat ik mezelf vroeger als een lastpak heb gedragen. En ik kan je zeggen, dat is best een pijnlijke ontdekking terwijl ik niet eens zelf kinderen heb!

We waren nog niet eens honderd kilometer van huis en mijn zusjes van zes en tien hadden elkaar al compleet afgemaakt. En dat niet alleen. De auto is getransformeerd tot een slagveld en mijn oren? Links ben ik nu compleet doof. Of in ieder geval zoemt daar nu wel een verdachte piep. Maar of het nu de orde in de auto bewaren was, zorgen dat er fatsoenlijk gegeten werd, het hand in hand zoeken naar een mobiel hoes op het terras van een Raststatte of de snelweg wc’s bedekken met wc papier… Vandaag was ik geen kind, geen zus maar een fucking moeder.

Maar nu, it’s all good. In Como met de lekkerste lasagna ever. En de grootste grap? Ik ben groot, zij -mijn zusjes- zijn klein en wij lijken alledrie op elkaar…

Mama? Vandaag keer 365 keer 23 is respect mama…

Comomeer

Morgen gaan we een kijkje nemen aan het Comomeer en daarna nog een paar honderd kilometer rijden! Op naar Florence!

Laatste tijd werd me wel eens gevraagd waar ik vandaan kom. Waar kom ik vandaan? Ik heb eigenlijk helemaal geen idee. Ik kom uit Nederland, daar kom ik vandaan ja. Maar als iemand mij uit Nederland vraagt waar ik vandaan kom is de vraag, of eigenlijk mijn antwoord een stuk gecompliceerder. Ik ben geboren in Venray, Limburg. Opgegroeid in Lisse, Zuid-Holland en rond mijn tiende ben ik weer even in Venray komen wonen.

Toen ik in Venray woonde kwam ik uit Lisse. Want ik praatte anders, ik was anders en er was heus sprake van andere normen en waarden tussen de twee woonplaatsen. Ik begreep sommige ‘dingen’ niet en anderen ook niet van mij. Ik was de Rotterdammer, de Amsterdammer, de kakker (wtf?) en noem het maar op en die limburgers waren naar mijn idee te stom om gewoon Nederlands te praten. In Venray praten ze Venrays en ik heb me altijd hevig verzet om het te proberen te verstaan. Ik heb dus ook een keer aan iemand gevraagd waarom ze continue plat praatte, en niet gewoon Nederlands omdat ik haar niet verstond. Als antwoord kreeg ik dit; ’Als ik plat praat, dan hoef ik tenminste niet na te denken’. (…)

Maar goed, toen ik twee jaar geleden weer terug kwam in Lisse, toen was ik ineens de Limburger want ik praatte… anders. Ik ben er immers toevallig geboren. Nee! ik ben geen limburger! Ik praat gewoon goed Nederlands en ik ben opgegroeid met de bollenvelden en het Keukenhof. Wat nou limburger, ik

kom uit Holland.

En toch voel ik me daar ook een buitenstaander. Zowel als in Limburg als in Holland. Want hoe goed men daar allen Nederlands praat, ik kan er wachtten tot ik een ons weeg zolang je geen uitnodigingen de deur uit hebt gedaan komt er geen hond op je verjaardag. Wat betreft mijn familie: de ene helft woont daar, en de ander daar.

‘Hey Rowena, vertel eens? Waar kom je vandaan?’. Euh… uit Nederland. Ik kom uit Nederland….