Te midden van mijn eigen oorlogsgebied betrap ik mijzelf op een aantal overpeinzingen wat betreft het afgelopen jaar. Hoewel ik graag naar de toekomst kijk en hoop op verbetering doordat ik aan de ene kant verscheurd wordt door een flink portie liefdesverdriet door het beëindigen van een lange relatie, aan de andere kant de kriebels naar het nieuwe, onzekere en onbekende en dus eigenlijk compleet in de war ben geef ik nog eenmaal toe aan een vertrouwde gewoonte. De hang naar het verleden.
Wat heb ik geleerd van het afgelopen jaar? Ik heb geen grote vorderingen gemaakt, maar het zijn de kleine dingen die 2011 hebben getekend. Ten eerste het verse besef dat wij niet meer in het mobiele telefoon tijdperk leven zoals voorheen. Door de energie zuigende toestellen die uitgerust zijn met een batterij van lik m’n vestje waardoor wij eigenlijk terug zijn gegaan naar een dure versie van vaste telefonie is de ontdekking van een draagbaar stroom voorraadje van Duracell echt wat mij betreft de ontdekking van het vorige jaar. Tip? Halen dat ding. Je weet hoe zenuwachtig je wordt als je energie level onder de tien procent komt en er is geen stopcontact bij je in de buurt. Met 50% extra batterij op zak kunnen we ook rustig een real life gesprek aangaan zonder te worden afgeleid van het missen van een stopcontact in handbereik.
Het was trouwens ook het jaar dat ik spuugbeu werd van alle telefonische ongemakken van een prepaid kaart wat in combinatie met sommige smartphones funest is. Ik nam een iPhone. Ik ben er heel blij mee. Ik doe er alles mee. Tegelijkertijd ben ik er alles behalve blij mee. De maatschappelijke onvrede die mijn oppervlakkigheid stoort is in bijna al zijn facetten vertegenwoordigd in mijn mobiel. Hoewel ik er niet verder op zal ingaan kan ik je wel vertellen dat de politiek en maatschappij steeds meer en meer aan mijn hart gaat. Een van die momenten was ook ongeveer een jaar geleden.
Als een echte studente ben ik op het Malieveld gaan demonstreren. Deze demonstratie, gecensureerd door de overheid, was voor mij echt een eye opener hoe slecht het is gesteld met onze vrijheid van menings- uiting. Deze gedoogdemonstratie is ook tot in het belachelijke letterlijk Den Haag uitgeslagen. klik hier voor de beelden die ik heb opgenomen.
Yep, thats me!
Zoals ik al zei, ik heb in 2011 geen grote vorderingen gemaakt. Ook heb ik geen grote verre reizen gemaakt. Wat ik wel heb gedaan is in een opwelling het vliegtuig gepakt naar Parijs. Gewoon omdat het kan. En weet je wat het allerfijnste was? Ik was alleen. Ik heb gedaan wat wil wil zonder rekening met iemand te hoeven houden. Tuurlijk heb ik wel momentjes gehad waarvan ik had gewild dat ik ze met iemand kon delen maar als ik er nu aan terug denk? Wat een geweldige week was dat zeg! Ik heb ook vrienden opgezocht, dus echt helemaal alleen ben ik niet geweest die week. Overigens ben ik dit jaar drie keer in Parijs geweest. En elke keer was het geweldig 
De grootste ontdekking was natuurlijk wel Laduree. Alleen dat is al een reden om naar Parijs terug te gaan…
En wat betreft de liefde? Ik kan hier lang over doorgaan maar het enige wat ik hier over kan zeggen: Luister naar jezelf. Durf risico’s te nemen. Dus 2012 wordt voor mij een jaar vol verrassingen. Ik sta er open voor en ik geniet van elk moment
. En dan, de bril. Doe mijn zo’n bril aub? Die of die van Tom Ford. I don’t care. Really like the model. En uiteraard het meisje. Ja ook wij meisjes zijn daar gevoelig voor. Zij is mooi, dus wij willen ook. Door deze reclame wil ik die zalm roze Chloe schoenen des te meer btw! Trouwens deze spot is geregisseerd door Sofia Coppola. Zegt genoeg toch?