Eind mei was de kogel door de kerk. Ik zou met hem meegaan naar Sardinië,  Italië. Op familie bezoek en om onze dagen te slijten op het strand. Want daar zijn zonder gekkigheid, de stranden echt wit en de zee hartstikke blauw. En dat in Europa! Omdat ik vorig jaar maar(!) vijf dagen daar was geweest zou twee hele weken lekker zijn. Twee weken lekker eten, citroen soda drinken, superdikke modebladen doorbladeren die zo mooi zijn als koffietafel boeken en die daar heel goedkoop zijn, en verder lekker helemaal niks doen.  Dus afgelopen weekend heb ik de tickets geboekt. Lekker goedkoop via een low-budget maatschappij. We vliegen van Dusseldorf Weeze rechtstreeks naar Cagliari. Tenminste.. dat was de bedoeling.
Ik heb zojuist de bevestiging papieren doorgenomen en volgens die papieren vlieg ik naar… DUITSLAND!
Ik knipper nog drie keer met mijn ogen. Dit kan niet waar zijn. Ik heb vakantie in Italie, niet in Duitsland!
…
Ik heb ondertussen contact opgenomen met de maatschappij en ik moet gewoon tweehonderd euro bijbetalen om de tickets te wijzigen. Wil ik ze annuleren  dan krijg ik bijna geen geld terug.
Tweehonderd euro, wat denken ze wel niet? Als ik naar de winkel ga, en ik neem het verkeerde product mee kan ik het ook omruilen. Waarom moet ik in hemelsnaam tweehonderd euro extra betalen terwijl de kosten van de vlucht die ik wél moet hebben bijna niks kosten? Tot voorheen was ik elke keer in extase met het feit dat ik onwaarschijnlijk goedkope tickets kon vinden voor een weekendje chilling èn dat het vliegveld een kwartier van me vandaan lag. Ik heb zelfs een keer tickets gehad voor twee eurocent inclusief voor een retourtje Milaan. Naast de creditcard kosten van twaalf euro dan (die overigens nu zijn opgelopen tot twintig). Helaas kon ik uiteindelijk niet gaan. Ik had gewoon school en ziek melden ging niet. Maar nu voel ik me gewoon.. Ik voel geen extase, ik voel me niet euforisch.. ik voel me platzak.