En ja hoor, ik kan weer eens niet slapen. Dit keer omdat ik binnen twee dagen twee dingen heb besloten waarvan ik er een heel zeer binnenkort ga uitvoeren. 1. Een pelgrimstocht lopen en 2. vakantie aanvragen voor augustus/september.
Ik ga gewoon de stoute schoenen aan trekken en ik zal heel beleefd vragen of ik misschien een weekje op vakantie mag. Of twee, of drie zelfs. Het begint te kriebelen. In mijn hoofd ben ik al aan het bedenken hoe weinig ik dit jaar ga mee nemen en wat ik allemaal ga doen. En HOE ik het ga doen. Als ik ga wil ik graag in mijn eentje. Ik wil mensen bezoeken die ik al heel lang niet meer heb gezien. De keuze is gevallen op jawel 1. Sardinië, Italie of 2. het zuiden van Marokko. Ik heb geen zin om dit jaar iets nieuws te ontdekken of te ondernemen. Ik wil gewoon heerlijk op het Italiaanse strand liggen en watermeloen eten met hele lieve mensen. Of samen met mijn vriendin de leerlooierijen van Marokko bekijken en leren hoe ik huiden kan bewerken tot mooie stukjes leer.
Aan de laatste bestemming is alleen een maar. Als ik naar Marokko ga, zal ik een paar honderd kilometer in mijn eentje door het land moeten reizen met openbaar vervoer. Wat ik overigens helemaal niet erg vind alleen let wel, ik spreek de taal absoluut niet (en te weinig frans) en ik ben een meisje. Een blank meisje uit Europa. Hoe ga ik in hemelsnaam de juiste bus naar de juiste plaats zien te vinden? Het zal mijn derde keer worden dat ik het land bezoek maar ik heb geen flauw idee wat ik op me afroep als ik alleen ga. En als ik een taxi neem, hoe hard ga ik afgezet worden door de chauffeur en politie? Aan de andere kant, in Italie ben ik vorig jaar nog geweest en Marokko heb ik al niet meer gezien, geproefd en geroken sinds 2008.
Of zou ik het allebei kunnen? Twee weekjes naar de Maghreb en dan een weekje Italië om bij te bruinen en samen eten met ongelofelijk lieve mensen? Als ik naar Marokko ga is het op dat moment Ramadan. Dat betekend niet eten en niet drinken terwijl ik in de Sahara zit. Als ik dan wel mag eten zal ik waarschijnlijk geen hap door mijn keel krijgen van de hitte. Ik zal dan ongetwijfeld wat vervelende kilo’s kwijtraken. Als ik naar Italië ga (lees: Chocolade paradijs als in ferrero, kinder en nutella) zullen er zeker wat kilo’s aankomen.
Voor beide bestemmingen heb ik verder mijn persoonlijke redenen om naar toe te gaan, maar in hemelsnaam.. welke word het??
Misschien krijg ik niet eens vakantie. Misschien ben ik nu al mijn hoofd aan het breken voor niets. Misschien kan ik niet kiezen waar ik naar toe ga. Misschien blijf ik wel zo laat wakker en val ik in slaap vlak voordat ik moet opstaan. Misschien.. misschien.. misschien…
marokko-taxi
Het is weer zo ver, het is zomer en een hittegolf waart over Zuid-Europa. Hier natuurlijk weer eens niet, hier regent het dat het giet. Dat komt door de warme wind uit Afrika, de Sirocco en daardoor loopt de temperatuur daar soms wel op tot 47 graden. Door de langdurige droogte is heel Zuid-Europa helemaal uitgedroogd en een brandende peuk kan fatale gevolgen hebben.
Het is hier zoooo mooi! Ik wil niet meer naar huis! At this moment verdoe ik mijn tijd in leuke dorpjes, witte stranden, blauwe zee…. of ik lig lekker te dutten in de schaduw van de veranda. Nou lekker.. als het buiten 45 graden is slaapt het zowiezo lastig maar hey, mag ik klagen? In Nederland regent het! (Gisteren althans) Sardinie is het grote eiland dat tussen Corsica en Sicilie ligt, en op een steenworp afstand van Tunesie. Het is het meest onontdekte deel van Italie en daarom vind ik het er zo leuk. Nog leuker, ik ben nog geen een keer Nederlanders tegen gekomen. Ze zijn er wel maar niet massaal. Bovendien gaan de meeste toeristen naar het noorden van het eiland. Sardinie is wel erg in trek bij mensen met geld. In de buurt van Olbia hebben de een na de andere Sjeiks villa’s gebouwd en in de buurt waar ik zit, tussen Cagliari en Carbonia (Zuid Sardinie) hebben de twee Jockeys Dettori(in de zin van paardenraces) een kasteel in Sant anna arresi waar ze vandaan komen, en op het strand van Porto Pino heeft advocaat Ghedini van Berlusconi een prachtig huis. Om een lang verhaal kort te maken, Sardinie is geweldig. Ik eet elke dag verse sappige dieprode watermeloen, de pizza’s koop je hier voor een habbekrats en de mensen zijn heel aardig. Had ik al verteld dat de zee hier blauw is en het zand net meel?
Eind mei was de kogel door de kerk. Ik zou met hem meegaan naar Sardinië, Italië. Op familie bezoek en om onze dagen te slijten op het strand. Want daar zijn zonder gekkigheid, de stranden echt wit en de zee hartstikke blauw. En dat in Europa! Omdat ik vorig jaar maar(!) vijf dagen daar was geweest zou twee hele weken lekker zijn. Twee weken lekker eten, citroen soda drinken, superdikke modebladen doorbladeren die zo mooi zijn als koffietafel boeken en die daar heel goedkoop zijn, en verder lekker helemaal niks doen. Dus afgelopen weekend heb ik de tickets geboekt. Lekker goedkoop via een low-budget maatschappij. We vliegen van Dusseldorf Weeze rechtstreeks naar Cagliari. Tenminste.. dat was de bedoeling.