TOSCANE/LIGURIE

Toen ik eindelijk uit mijn coma ontwaakte liep ik een beetje rond en ik besefte me dat ik eigenlijk een weekje vrij heb, want ik ben voor de aanstaande week niet ingepland. Chill, dacht ik nog en ik loop weer verder. Ineens kwam het briljante idee in mijn hoofd dat ik gewoon dik een week vakantie heb!

Als ik een week vakantie heb kan ik ook wel een paar daagjes Barcelona doen dacht ik zo. Of nee! Nog beter : Florence, Siena en de kust bij de Carrara Vallei. Woensdag ga ik gewoon. Of dinsdag avond. Het is maar elf a twaalf uurtjes rijden. Echt niet ver dus. Grappig dat ik een minuut daarvoor eigenlijk nog van niks wist!

Alleen rest de vraag: Het is mega super hoogseizoen. Ga ik op de bonnefooi of zal ik een verblijf van te voren boeken? Dat laatste, ik heb al een beetje rond gekeken, is echt een rot klus!

laspezia

HET RIJK VOOR JEZELF

Mijn liefde vertrok 2,5 week terug met zijn vrienden naar Spanje om te surfen. Nadat ik hem had uitgezwaaid was het: ‘Hallo big bed’ en ‘hello granny panties!’ Jaja die sexy ondingen konden voor wel minstens twee weken ver weg de kast in. Met andere woorden, ik kon elke minuut van de dag doen wat ik wilde zonder rekening te houden met mijn wederhelft. De hele dag door snoeihard franse deuntjes met accordeon riedels er door heen draaien. Of dvd’s afdraaien op de Xbox wanneer ik dat wilde! Ook hoefde ik bijna geen boodschappen te doen want in je eentje eet je toch niet zo veel. En dat het nu al meer dan twee weken netjes is in huis is echt een record.

En een sociaal leven? Die is weer helemaal back to life gekomen. Ik wist zelfs niet eens dat ik zo veel vrienden had! Oude contacten zijn weer tot leven gekomen en het was weer precies zoals ‘vroegahh’. Alsof het nooit anders was geweest! En  misschien was het nu wel beter.. Lekker samen met vriendinnetjes in bed. Kletsen over vanalles en nog wat. Whoahhh!! Hoe heb ik zo lang zonder gekund? Nu ik samen leef met mijn liefde gebeurd dat niet meer zo gauw… Daar zou ik eigenlijk even iets op moeten verzinnen…

Maar aan dit hele feest hangt ook een keerzijde. Hoewel ik deze twee en een halve week heb gevuld met het gezelschap van vriendjes en vriendinnetjes, de bioscoop van binnen en buiten heb gezien (WHOAHHH INCEPTION IS ZOOO VET), mijn karaoke skills tot een heus talent heb ontwikkeld en ik gediscussieerd heb van vintage zonnebrillen tot Dante ben ik voor mijn gevoel toch moederziel alleen achter gebleven…

Die lieve ogen die me ‘s ochtends blijven volgen tot ik aangekleed en wel de deur uit ben gerend, die lieve woordjes ‘s avonds voor het slapen gaan, zijn zachte blonde krullen en zijn ongelofelijke droge maar  down to earth antwoorden als ik zijn mening vraag over een belachelijk idee wat dan weer in mijn hoofd is gekomen… Nee, ik vind het maar niks dat alleen zijn. Ons altijd en eeuwig te kleine en overvolle woninkje is nu ineens groot en leeg. Het enige wat ik nu kan doen is hopen dat hij snel zijn surfplank laat voor wat het is en gauw terug naar huis komt!

Met Irene. De ik-wil-50%-korting-op-het-eten-wat-je-geen-eten-kon-noemen chick XD

De ik-wil-50%-korting-op-het-eten-wat-je-geen-eten-kon-noemen chick XD

Diehard Bobbi Brown fan collega ;)

Diehard Bobbi Brown fan's

At Pat's..

Dont you worry bout a thinggggggg

"Don't you worry 'bout a thinggggggg"

Daft Punk

Daft Punk

ZIJN WE NEDERLAND AL UIT, PAPA?

Het allerfijnste gevoel te wereld is het rijden naar je vakantie tijdens zonsopgang. Op een mooie zomerdag waar de koelte je nog omhult en waar je ogen nog maar net open zijn. Opgewonden omdat het op dat moment nog lekker fris is in de wetenschap dat je de bloedhete hitte tegemoet rijd en je op het einde van de rit op een prachtige bestemming zal arriveren terwijl je vaak nog niet precies weet hoe het eruit ziet.

Bijna elke dag van het jaar verlang ik naar dit gevoel. Het is eerlijk waar een van mijn beste en fijnste herinneringen. Als in in de auto op de snelweg zit. Als ik in de auto op een stille buiten-de-bebouwde-kom-weg zit. Als ik opsta en het is nog donker. Als ik in de trein naar  mijn werk zit en ik zie het licht worden. Als ik in het zonnetje zit. Als ik naar koelte verlang. Als ik nu naar buiten kijk en vooral als ik eraan denk dat ik deze ervaring dit jaar (waarschijnlijk) zal moeten overslaan…

ochtendgloren

“WANT ZE ZIJN TOCH ANDERS, DIE SPANJAARDEN”

De Volkskrant magazine van afgelopen vrijdag. Die met die prachtige foto van Nelly Frijda op de voorkant. Tijdens het ontbijt was ik even aan het bladeren en mijn oog viel op een artikel over Nederlanders in een woonzorg complex in Spanje. Nederlanders die naar Spanje zijn vertrokken. Ik krijg er altijd een beetje de kriebels van. Overigens begrijp ik het heel goed hoor, dat die oudjes verkassen om hun krakende botten in de zon elders op te warmen maar toch, kriebels. Nederlanders zijn van origine actieve ondernemers. Ik krijg ontelbaar veel reizigers die in hun eentje op vakantie gaan. Geen zakenreizigers of mensen die terug naar huis gaan maar echt vakantie gangers zoals ook veel backpackers.

Maar die Nederlanders in Spanje dus. Die Nederlanders in Spanje zijn niet zo ondernemend als het lijkt. Vaak is het voor hen een hele grote stap om hun kinderen en klein kinderen achter te laten en weg te gaan. Maar denk maar niet dat die Nederlanders van die rigoureuze ‘het roer om’ types zijn. Oh nee echt niet. Ze komen terecht in van die Hollandse community’s waar ze haringen laten in vliegen. En ik ben er in een van die community’s geweest. Ja heus waar. In de buurt van Alicante wonen massa’s Nederlanders. En Engelsen, en ze wonen allemaal bij elkaar in de zelfde buurt. Toen ik vanochtend dus het artikel las kwam ik er achter dat in principe elke community, resort whatever een pot nat is. Altijd en eeuwig klagen over het rotweer in Nederland om er achter te voegen hoe geweldig het weer in Spanje elke dag wel niet is en überhaupt altijd en eeuwig die denigrerende toon over Nederland want ze hebben een keer in de Telegraaf (lees abbonement) gelezen dat er een meisje op straat voor hoer is uitgemaakt. Nu kan geen een meisje hier in Nederland de straat meer over. Of die ene keer dat de treinen niet reden. Nu deugt het hele spoorwegnet in Nederland niet. Sterker nog, heel Nederland is al naar de verdoemnis. Maar ondertussen kijken ze wel de hele dag door naar die hersenloze programma’s op de Nederlandse tv die ze ontvangen via de satelliet, hebben ze hun wekelijkse (koffie)clubje  en praten ze niet meer dan drie woorden Spaans. Want met Spanjaarden omgaan, doen ze ook niet. Want ze hebben immers hun eigen, veilige Nederlandse (belachelijke) vrienden kring en daarbij zijn zij ook nog eens ‘beter’ dan de Spanjaarden. Oh en die frikandellen, kroketten en Conimex ontbreekt er natuurlijk ook niet aan.

Quote uit de Volkskrant Magazine 1-05-2010: “Spaanse vrienden hebben we niet. Want ze zijn toch anders, die Spanjaarden. Niet dommer maar wel langzamer”

Quote uit de Volkskrant Magazine 1-05-2010: “We hebben het druk, we houden allemaal van routjes rijden. Met auto door de bergen langs de amandelbomen. Uitstappen doen we niet, maar van achter de voorruit wijzen we”

Halverwege ben ik gestopt. Ik irriteer me eraan. Die eeuwige denigrerende toon zint me niet. En daarbij, juist zij zijn degene die onophoudelijk blijven klagen over de Turkse en Marokkaanse kliekjes die het Nederlands niet goed beheren. Come again?

Naomi, ik hoop echt dat je terugkomt naar Nederland. Ik weet dat jij voor dit soort dingen eigenlijk te nuchter bent maar kom gauw voordat je zwicht voor deze onzin. We hebben dan niet zoveel zon als daar, maar het is hier best te doen hoor!

mih-400

MIERENBOERDERIJ

Schoenen, tassen, jassen.. ik wil het allemaal. I-pod, Macbook, telefoon.. ik wil vernieuwing. Ik wil zelfs een poesje, een hamster en een huisschildpad. Ik wil alles! Maar er is een ding wat ik stiekem echt altijd al wil hebben. Een mierenboerderij. Ooit zag ik, jaren geleden (ik denk dat ik een jaar of zeven was) een advertentie in de tv-gids over een mierenboerderij. Ik had er nog nooit van gehoord laat staan gezien. Maar het hele idee dat je zelf mieren moet gaan zoeken om vervolgens te kunnen zien hoe ze gangenstelsels maken in blauwe gel intrigeerde me. Tot op de dag van vandaag.

Zelfs nu, 22 jaar oud, zie ik me zelf al buiten mieren zoeken voor mijn boerderij om ze vervolgens uitgebreid te bestuderen. Helaas heb ik geen flauw idee waar ze die bakken verkopen. Tot dat ik vorig jaar in de El Corte Ingles kwam. Na al die jaren stond daar ineens een doos met de bak die ik altijd al had willen hebben! Mijn zusje en ik hebben niet eens meer de moeite gedaan om de rest van de winkel te bezichtigen. We waren totaal gefocused op de boerderij. Helaas is het daar bij gebleven want welk plan we ook bedachten hij zou gewoon niet in onze koffers passen.

Ik wil echt heel graag een mierenboerderij. Eentje met LED verlichting zodat ik ‘s avonds ook naar de mieren kan kijken. Dan kan ik samen met mijn kleine zusjes mieren zoeken en samen mieren bestuderen!

Sinterklaas, u woont in Spanje.. toch?

ant_farm