Als er een ding is in het leven waar ik elke dag weer mee worstel is het doorzettingsvermogen. Door mijn gebrek aan doorzettingsvermogen zijn er veel dingen waarvan ik best wel veel spijt heb. Van die dingen die ik nu afschilder als ongelukkige keuzes om niet elke keer als ik er mee geconfronteerd word in een hoekje kruip om te gaan huilen. Gebrek aan doorzettingsvermogen is een beperking naar het geluk in het leven. Want hoe graag ik het ook zou willen, van toevalligheden kan ik niet leven. Ik ervaar nu dat geluk niet uit de lucht komt vallen maar dat je er aan moet werken. Hoe hard ik ook met de neus op de feiten wordt gedrukt, op een een of andere manier kan ik de discipline niet vinden om die vicieuze cirkel te doorbreken.

Dus hier zit ik dan, in de komkommertijd van Amsterdam. De ene nutteloze dag na de ander kruipt voorbij. Ik teer op de liefde. Dat lijkt de enige goede keuze te zijn geweest die ik ooit heb gemaakt. En in het voorruit zicht heb is mijn studie. Een studie die ik heel erg leuk vind, maar waar ik voor vrees vanwege mijn handicap.

Ik ben drie en twintig jaar oud, leef in Amsterdam en ben student Kunstgeschiedenis aan de UvA. Wat ik heb is een boeken, tijdschriften, dvd, nagellak en schoenen verzameling.
Als ik iets meer doorzettingsvermogen zou bezitten was ik op deze leeftijd naast Grafisch ontwerper en Fotograaf afgestudeerd als Typograaf aan Lincoln University, had ik een onderneming opgestart, was ik alsnog aan deze studie begonnen en was ik stukken succesvoller bezig met fotografie. Dan zou ik op het punt hebben gestaan om projecten te doen in het buitenland en zouden nutteloze dagen als deze een ware luxe zijn geweest en zou ik plezier hebben van mijn jeugdige jaren.

Dit waren mijn toekomst idealen toen ik in 2004 van de middelbare school afkwam en al deze kansen voor het grijpen lagen. Kansen die ik zonder al te veel moeite had kunnen pakken maar niet heb gedaan.