24 MINUS A FEW HOURS

14.42 uur.

Snel een broodje smeren voor mijn liefde omdat hij ziek is en toch gaat werken.

14.45 uur.

Brood is op dus ik maak een smoothie van frambozen, watermeloen en jus d’orange. Heb geen tijd om een kiwi te zoeken en te schillen dus die laat ik eruit.

14.50 uur

De stukken meloen in mijn mini blendertje waren te groot, dus ik heb geprobeerd om ze met een mes een beetje naar beneden te drukken. Dat deed ik tijdens het blenden en toen heb ik per ongeluk het puntje van mijn mes eraf geblend.

14.58 uur

Stukje ijzer heb ik uit mn smoothie gevist. Heb hierbij wel echt een bende van de nog-geen-uur-geleden-schoongemaakte keuken gemaakt.

15.21 uur.

Even snel douchen, mn blauwe pakje an en snel snel snel opmaken. En niet vergeten snel mijn haar op te steken.

16.09 uur

De deur uit, door de oranje menigte wringen en mezelf op Amsterdam CS zien te krijgen. Jammer dat de oranje boot net de bocht om is terwijl ik over het bruggetje van de Herengracht loop.

16.29 uur.

De intercity rijdt verdorie net voor mijn neus weg. Gewoon. Net voor mijn neus! Niet te geloven!

16.41 uur.

Gelukkig gaat er nog een stoptrein naar Schiphol. Laat ik die maar nemen. Heb geen andere keus.. toch? Maar oke, ik haal het gelukkig wel.

16.45 uur.

Trein staat stil. Verdorie, nu kom ik te laat.

16.51 uur.

Er is een stroom kabel storing in de Schiphol tunnel. We worden weer terug gereden naar Amsterdam Centraal. Grappig dat  mensen hierdoor totaal over de zeik gaan. Mensen die naar Sloterdijk en Lelylaan moeten. Bericht voor die zeikende mensen: Shut te fuck up. Je wilt niet weten hoeveel kilometers mensen soms moeten omvliegen om op plaats van bestemming te komen. Ondertussen probeer ik mijn werk te bereiken. Gek genoeg reageren ze een beetje lullig.

17.05 uur

Ik ben te laat. Had om 17.00 moeten beginnen. Ik vraag een NS medewerker hoe ik in hemelsnaam zo snel mogelijk op Schiphol kan komen. Niet is het antwoord wat ik krijg. Ondertussen wordt ik bijgestaan door een collega in het zoeken van een manier om op Schiphol te komen samen met nog honderd toeristen. Aangezien de hele stad is afgesloten rijd er vrijwel niets tot geen bussen naar Schiphol

17.10 uur

We hebben besloten om een taxi te nemen. Buiten het station worden we geconfronteerd met het feit dat er GEEN taxi’s beschikbaar zijn en een rij wachtende van hier tot Tokio.

17.13 uur.

Slimme zet van collega om naar de weg te lopen. We weten nog net een taxi tegen te houden die met passagiers nog genoeg plek heeft om ons mee te nemen. Gelukkig kunnen we de kosten delen. Pfieuw.

17.46 uur

Gearriveerd op Schiphol. Taxi betaald, collega een fijne vlucht gewenst en als de wiedeweerga aan het werk gegaan. Gelukkig waren ze nu iets vriendelijker wat betreft de situatie. Grote kans dat er nog meer gestranden zich hebben gemeld.

21.04 uur.

Snel afmelden en nog even naar het toilet. Zou ik al terug kunnen naar de stad?

21.10 uur

Ik raak in gesprek met een NS medewerker. Of er nog treinen naar Amsterdam gaan? Jazeker maar minder dan normaal. Gelukkig.  Nu hoef ik niet nog een keer een taxi te nemen. Dan loopt de avond toch nog goed af! Jeeeej!

MAAR, Wat nou als ik die intercity niet had gemist? Dan had mijn dag er toch echt wat anders uitgezien. Dan was ik waarschijnlijk nooit meer op het werk aangekomen. Of in iedergeval niet voor het einde van mijn dienst. Want die intercity die ik echt net op twee seconden had gemist (het was echt DRUK in Amsterdam met al die oranje fans. Drukker dan ik had verwacht) die heeft in de Schiphol tunnel een boven leiding mee weten te trekken waar door die trein nu helemaal naar de klote is. Ramen stuk, deuren stuk en er zijn ‘slachtoffers’ gevallen. (let wel, dit is wat een NS medewerker me meedeelde. In nieuws berichten word er geen woord over gerept) Hoe erg weet ik niet maar er waren wel gewonden. Verder heeft die trein echt uuuuuren stil gestaan en naar het schijnt zijn er ook een aantal opgevangen door het trauma team. Weliswaar te laat of in iedergeval volgens de NS, niet volgens het team zelf. Anyway om een lang verhaal kort te maken…

En alweer ben ik blij dat ik deze trein gemist heb. Net zoals die ene trein die ik mistte die toendertijd ontspoort was en al die andere treinen waar iemand voor is gesprongen. En niet te vergeten dat ik door mijn eigen stommiteit mezelf een keer voor een razende intercity heb geworpen…

I have an angel on my side!

rails

ITALIE EN/OF MAROKKO 2010. UN RÊVE?

En ja hoor, ik kan weer eens niet slapen. Dit keer omdat ik binnen twee dagen twee dingen heb besloten waarvan ik er een heel zeer binnenkort ga uitvoeren. 1. Een pelgrimstocht lopen en 2. vakantie aanvragen voor augustus/september.

Ik ga gewoon de stoute schoenen aan trekken en ik zal heel beleefd vragen of ik misschien een weekje op vakantie mag. Of twee, of drie zelfs. Het begint te kriebelen. In mijn hoofd ben ik al aan het bedenken hoe weinig ik dit jaar ga mee nemen en wat ik allemaal ga doen. En HOE ik het ga doen. Als ik ga wil ik graag in mijn eentje. Ik wil mensen bezoeken die ik al heel lang niet meer heb gezien. De keuze is gevallen op jawel 1. Sardinië, Italie of 2. het zuiden van Marokko. Ik heb geen zin om dit jaar iets nieuws te ontdekken of te ondernemen. Ik wil gewoon heerlijk op het Italiaanse strand liggen en watermeloen eten met hele lieve mensen. Of samen met mijn vriendin de leerlooierijen van Marokko bekijken en leren hoe ik huiden kan bewerken tot mooie stukjes leer.

Aan de laatste bestemming is alleen een maar. Als ik naar Marokko ga, zal ik een paar honderd kilometer in mijn eentje door het land moeten reizen met openbaar vervoer. Wat ik overigens helemaal niet erg vind alleen let wel, ik spreek de taal absoluut niet (en te weinig frans) en ik ben een meisje. Een blank meisje uit Europa. Hoe ga ik in hemelsnaam de juiste bus naar de juiste plaats zien te vinden? Het zal mijn derde keer worden dat ik het land bezoek maar ik heb geen flauw idee wat ik op me afroep als ik alleen ga. En als ik een taxi neem, hoe hard ga ik afgezet worden door de chauffeur en politie? Aan de andere kant, in Italie ben ik vorig jaar nog geweest en Marokko heb ik al niet meer gezien, geproefd en geroken sinds 2008.

Of zou ik het allebei kunnen? Twee weekjes naar de Maghreb en dan een weekje Italië om bij te bruinen en samen eten met ongelofelijk lieve mensen? Als ik naar Marokko ga is het op dat moment Ramadan. Dat betekend niet eten en niet drinken terwijl ik in de Sahara zit. Als ik dan wel mag eten zal ik waarschijnlijk geen hap door mijn keel krijgen van de hitte. Ik zal dan ongetwijfeld wat vervelende kilo’s kwijtraken. Als ik naar Italië ga (lees: Chocolade paradijs als in ferrero, kinder en nutella) zullen er zeker wat kilo’s aankomen.

Voor beide bestemmingen heb ik verder mijn persoonlijke redenen om naar toe te gaan, maar in hemelsnaam.. welke word het??

Misschien krijg ik niet eens vakantie. Misschien ben ik nu al mijn hoofd aan het breken voor niets. Misschien kan ik niet kiezen waar ik naar toe ga. Misschien blijf ik wel zo laat wakker en val ik in slaap vlak voordat ik moet opstaan. Misschien.. misschien.. misschien…

marokko-taxi

marokko-taxi