DANCE CENTRAL 2

DIT is precies de reden waar ik al de hele maand op heb zitten wachten. In plaats van dat ik de ganse dag aan macarons denk, denk ik tegenwoordig dagelijks aan het kunnen dansen voor de  televisie. Aanstaande zaterdag ga ik de kinect kopen MET Dance Central 2. Die is nu uit en gelukkig overal te koop. Het is het allerleukste computer spel wat ik ooit heb gespeeld en het smaakt naar meer. Het is zo verslavend! Gelukkig is er dus Dance Central 2 uit met nieuwe muziek, moves en nieuwe multiplayer functies. Waarom ik dit zo leuk vind? Heel simpel. Je hebt super veel lol met jezelf en je  vrienden EN je verbrand massa’s aan calorieën. Beter kan toch gewoon niet?

Ik kan niet wachten!

Als je nu denkt, ‘huh? waar heeft ze het over, heb ik onder een steen gelegen de afgelopen tijd?’ dan moet je echt even hier kijken

ROWENA IN WONDERLAND

Zoals ik gister al opperde heb ik geen verslaving waar ik dagelijks mijn behoefte moet bevredigen. Ik rook niet, ik drink niet, ga bijna nooit uit, spuit en slik niet en.. eigenlijk ben ik best braaf.

Afgezien van mijn lichte nagellak en make-up verslaving heb ik wel een enorme verslaving aan leer. Noem het een ‘craving’. Vooral stukjes leer die kunstig en origineel in elkaar geknutseld zijn. Stukjes leer die mij bevallen en bekoren. Daar word ik blij en enthousiast van en stiekem ook wel een beetje opgewonden. Waar het vandaan komt, ik heb geen flauw idee! Ik weet alleen dat mijn voorkeur uitgaat naar natuurlijke materialen. Leer, steen, wol, hout, zijde, katoen…

Laat me dit geouwehoer jullie besparen. De afgelopen twee maanden begon het te kriebelen. Nadat ik me meer dan een jaar gedeisd heb gehouden met aankopen wist ik gewoon dat het er aan moest komen. Ik moest en zou een nieuw stukje leer zien te bemachtigen. Het was al te lang geleden dat ik het euforische, bevredigende maar oh zo zielsmakend gelukkige gevoel gevoeld had van nieuw schoeisel. Met een beetje gezond verstand zul je me nu gek, naïef en misschien wel een beetje kinderachtig vinden. Maar als je een beetje oestrogeen door je lijf hebt stromen dan kun je vast het volgende begrijpen.

Een van de redenen waarvan ik fotograaf ben geworden is omdat ik graag mooie dingen wilde maken en dat aan anderen te laten zien. Om de expressie van fotografie en kunst in het algemeen beter te begrijpen ben ik kunstgeschiedenis gaan studeren. Misschien ook wel uit liefde voor mooie dingen. Mooie ideeën, mooie materialen en mooie uitwerkingen.  Het is toch super fijn om de hele dag te ouwehoeren over dingen die je mooi of ronduit belachelijk lelijk vindt? Op dit moment sta ik als ‘fotograaf’ voor de keuze om mijzelf te richten op journalistieke fotografie – de wereld portretteren zoals die is in zijn mooi en lelijkheid – of mode fotografie. Klinkt heel corny maar alleen in mode fotografie kun je heel ver gaan in het creëren van een bepaald soort wereld. Een wereld precies hoe jij het zou willen. Nu komt het; als fervent verzamelaar van editorials en peperdure ads ben ik in aanraking gekomen met ideeën en ontwerpen van mensen die op hun manier een mooie wereld hebben gecreeerd in de vorm van jurken, sieraden, tassen en jawel schoenen.

Door mijn door professionele marketing lui gehersenspoelde hoofdje wil ik niets liever om ook in een dergelijke droomwereld te wanen die mij zo word voorgespiegeld. Want eerlijk? de wereld is gewoon mooier als je daar door heen loopt op kunstwerken of een die aan je arm bungelt zonder dat je daar van een afstandje naar moet kijken met een suppoost in je kielzog.

Ik ben een dromer. Altijd al geweest. Plastic en synthetische rommel aan mijn lijf is de realiteit en daar doe ik niet aan mee. Ik leef in mijn eigen wereldje. Mijn wereld bestaat uit die van Vermeer, Winogrand, Leibovitz, Testino, Van Lamsweerde Brunelleschi, Botticelli, Van Eyck,  Saint Laurent, Choo en sinds gisteren… Ferragamo

Can somebody please slap me in my face?

en gelijk heeft ze

en gelijk heeft ze

SCHIPHOL HECTISCH? WELNEE…

Afgelopen donderdag moest ik werken om drie uur. Van te voren was ik druk bezig met van alles en nog wat en tot overmaat van ramp had de trein ook nog vertraging. Gelukkig was ik net op tijd! Toen ik op Schiphol binnenliep viel het me pas in de vertrekhallen op dat het zo.. druk was. En druk was het. Niet alleen in de hal, maar ook in de personeelsruimte. Dus komt er een collega naar me toe: ‘Heb je het al gehoord? heb je het al gehoord?! Er is een vulkaan uitgebarsten in Ijsland en vanaf vanavond vliegt er helemaal niks meer!’. Alsof ik tijd had om naar zulke grapjes te luisteren. Ik moest me in klokken en mijn takenlijst nagaan. Maar er was echt een vulkaan op Ijsland! Het was super druk, en tegelijkertijd hartstikke rustig. Want er waren bijna geen passagiers om in te checken. In drie uur tijd heb ik welgeteld een iemand in ge-checked. S

Steeds meer vluchten werden er gecanceld. Het vliegveld sloot eerder dan gepland en degene die wel nog waren ingechecked werden weer terug geroepen naar de gate. De meeste passagiers begrepen dat het niet veilig was om te vliegen. Bij anderen ging het ietsjes lastiger. Zo was er een passagier die de volgende dag een belangrijke afspraak had. Die gaf ik als tip om de trein te nemen naar Milaan omdat het nog niet duidelijk was wanneer hij kon vliegen. Hij werd woedend. Want wat dacht ik wel niet? dat hij maar liefst 18 uur in de trein ging zitten? Met andere woorden: of ik van de pot was gerukt? Ik ben benieuwd wat hij uiteindelijk heeft gedaan. Er was ook een stel, die mij probeerde om te praten om hen toch in te checken terwijl dat eigenlijk helemaal niet ging. Soort van; ik kan bepalen dat het vliegtuig speciaal voor hen wel zou opstijgen.

Achja. Zoiets maak je waarschijnlijk ook maar een keer in je leven mee, een vliegveld dat helemaal op zijn kop staat omdat er een vulkaan in Ijsland besluit om iets van zich te laten horen. Ik vond het afgelopen donderdag allemaal best spannend. Wel balen voor de luchtvaartmaatschappijen en alle mensen die nu hun vakantie missen (familie ook :( ) maar nu kreeg ik wel vrij de afgelopen dagen en kon ik vandaag heerlijk naar het strand met dit mooie weer…

De drukte viel me pas op toen ik deze rij zag..

De drukte viel me pas op toen ik deze rij zag..

DE KOP IS ER AF

Vandaag begint mijn derde week bij mijn nieuwe baan en ik wil er uiteraard graag wat over vertellen want o, wat heb ik het er naar mijn zin!

Ik hou van de hectiek en  de drukte van Schiphol. Ik hou van de verschillende soorten mensen die ik tegen kom. Mensen die allemaal iets van me willen en dat natuurlijk allemaal tegelijkertijd. Het voelt erg fijn om dan ook heel veel mensen te helpen, een goede service te bieden en dat allemaal in een kort tijdsbestek. Het is dan ook heel vervelend als het niet kan omdat bijvoorbeeld de passagier te laat is en daar dus staat met zijn hele gezin. Hij heeft uren in de file gestaan, zijn vrouw heeft een jankende baby op haar arm, een schoonmoeder die slecht ter been is, zijn broer die net overleden is en tot overmaat van ramp hebben ze ook nog eens overgewicht in hun bagage. Natuurlijk missen zulke gevallen dan ook nog hun vliegtuig ook. :( Schrijnend, maar zo zijn er nog tientallen gevallen op een dag. Ik voel me dan heel rot voor hen maar gelukkig heb ik daar vrij weinig tijd voor.

Je zou denken dat mensen aardig en vrolijk zijn omdat ze op vakantie gaan of terug naar huis maar dat valt tegen! Passagiers kunnen ongelooflijk bot en onvriendelijk doen om wat voor reden dan ook.

Voorbeeld: Er kwam een vrouw naar me toe en ze vroeg de weg naar een bepaalde gate en waar ze haar tax kon terug krijgen. Hierop antwoordde ik: ‘Mag ik alstublieft uw boarding pass zien?’. ‘WAAROM MOET JIJ MIJN BOARDING PAS ZIEN? HE? HE? HE?’.

Of deze: ‘Meneer, bent u ervan bewust dat u overbagage heeft?’. ‘Nee’. ‘Dan zult u voor uw overbagage moeten betalen of is er misschien iets wat u uit uw koffer kunt halen?’ ‘Mevrouw, ik heb haast. Ik sta al maar liefst dertig minuten in de rij en als ik mijn vlucht mis IS DAT UW SCHULD!’.

Veel passagiers met overbagage proberen je ook gewoon over te halen om toch de koffer in te nemen en halen verzinnen daarvoor ook allerlei smoesjes. Of ze vragen het gewoon.

‘Oh mevrouw, mijn vrouw heeft zoveel cosmetica rommel bij dr, kunt u niet gewoon een uitzondering maken?’. Apart dat hij de spullen van zijn vrouw ‘rommel’ noemde, ik moest er toch wel even om lachen..

Er zijn ook leuke momenten:

‘Mevrouw, mag ik uw handbagage even zien? Wat een mooie tas heeft u!’ ‘Welke? Deze of deze?’ ‘Die Jimmy Choo natuurlijk’. ‘O MIJN GOD. JIJ ZIET HET GEWOON! Ik kom uit Cuijk en denk maar niet dat daar iemand geïnteresseerd in is’…

Ik vind het werk echt heel leuk. Zo veel verschillende reacties en zo veel verschillende mensen. Van mensen die zich compleet nederig en dankbaar opstellen tot ongelofelijke botteriken. Er komen zo op een dag dus ook heel veel verschillende emoties los. Dat maakt het leuk en afwisselend. En voor alle vliegers onder ons: Zorg alsjeblieft dat je op tijd op de luchthaven bent want het kan ongelofelijk druk zijn, vooral in de zomer. Ik vind het namelijk echt heel vervelend voor je als je je vlucht mist en ik kan je niet meer helpen :(

vertrekhal

BERTRIX, DAG 3

Gisteravond ging ik na het werk nog even gezellig kletsen met mijn buren in de caravan naast die van mij. Onderweg ging ik bijna op mijn gezicht maar ik schonk er geen aandacht aan. Het regende, en in mijn tuintje  liggen van zo’n houten tuintegels. Regen plus oude houten tuintegels is glijden. Tenminste, dat dacht ik. Vanochtend kwam in naar buiten en wat blijkt.. Ik ben uitgegleden over een vieze gore, bruine slijmerige NAAKTSLAK.. ieeeeeeeeeeeeeewwww!!  Wat sommige mensen hebben met spinnen, heb ik met naaktslakken. Alleen al bij het aanzien van die ranzigheid krijg ik al rillingen over mijn hele lijf. Ik heb namelijk een trauma van naaktslakken gekregen.

Die is vorig jaar ontstaan toen een van mijn zusjes jarig was. Om dat te vieren ging ik met haar, en mijn familie naar Duitsland om te zwemmen in de MonenSee. Het was een leuke dag en we gingen het afsluiten met een barbecue.  Ergens in Duitsland kwamen we een mooi weilandje tegen, in het zonnetje en daar moest de picknick werden gehouden. Al gauw kwam ik er achter dat het een heuse nederzetting van naaktslakken was. Ik ben  echt bang voor die viezigheid dus uit ‘angst’ heb ik flink tegengesputterd. Het maakte echter helemaal niks uit want daar moest en zou gebarbecued worden. Ik vond het vreselijk. Die dingen zaten werkelijk overal. Het waren er zo veel dat ik ze niet meer in de gaten kon houden. Blijkbaar was ik de enige op dat moment met zo’n afkeer voor naaktslakken dat ik als straf voor ‘het niet waarderen voor die leuke beesten’ een van die vieze gore slijmerige dingen tegen me aan werd gesmeten. Gevolg: Een vieze grote bruine slijmerige vlek op mijn lichtblauwe jurkje en een nog grotere afkeer voor naaktslakken.

Dus met al die slakken om me heen ben ik niet zo blij, maar de sfeer hier op de camping is echt top. Dus mocht je nog zin hebben om je laatste vakantie dagen in de Ardennen te slijten.. You’re welcome!

bruine-naaktslak